“The only way to be sure of catching a train is to miss the one before it.”- Chesterfield
Nat kruis
17 maart 2013
Wij gaan er weer van door. De heimwee naar thuis en werk krijgt de overhand en dan wordt het stil op de hotel kamer. Zeker als de hotelrekening ook nog eens onder de deur geschoven wordt. Het mag dan maar voor een weekje zijn geweest maar als je ziet wat we voor afval verzameld hebben zou je denken dat we al maanden dakloos zijn en alle vuilnisbakken langs gegaan zijn uit verzamelwoede. 
Wie nog een glaasje wijn, melk of vruchtensap wil in combinatie met een week oude garnalen of tomaten is van harte welkom. Henk heeft hard gewerkt om al dat afval een beetje ordentelijk bij elkaar te zetten maar hij heeft zijn rug nog niet gedraaid of Gerard begint alles weer uit elkaar te trekken en onder te verdelen in Recycling, Landfill en Compost. Vooral het laatste stinkt al behoorlijk. Mochten we dus ergens naar ruiken als we thuiskomen dan weten jullie waar dat van komt. Geen idee waarom Gerard het trouwens niet afvoert, dat is toch zijn vak? Nu zit Henk hier te schrijven tussen de rotte garnalen en halve stukken koe.
Als je al die lege tassen en dozen zo ziet schept dat waarschijnlijk hoge verwachtingen bij het thuisfront. Om een beetje aan het juiste gewicht per tas te komen hebben we alle spullen flink door elkaar moeten husselen dus wie straks wat krijgt wordt een complete verrassing.
Gisteren hebben we van de dag een traditional gemaakt. Na wat geluier en gewerk hebben we ons met onze laatste krachten naar Joe’s Crab Shack gesleept om de familie niet teleur te stellen. We weten dat ze ons deze heerlijke zeedieren van harte gunnen zonder een spatje jaloezie. Het was heerlijk! Garnalen met Old Bay om de Chardonnay te laten lopen en daarna een keur van seafood in een grote zinken teil. We konden niet meer na een uur. En dan moeten we ook nog eens naar buiten rennen omdat de taxi eraan komt. 
Verdwaasd kijkt Gerard om zich heen als hij hijgend buiten in het felle zonlicht staat. Hij is met de schrik vrijgekomen want het was Henk zijn beurt om te betalen. Die staat nog binnen te onderhandelen. Gerard denkt dat hij zijn moeder belt.
De taxi komt maar niet. In grote getale schieten de Yellow Cabs langs ons heen maar die van ons zit er kennelijk niet bij. Uiteindelijk hebben we ons met dikke buiken toch maar in de auto gepropt om een half uur lang vergeefs naar een parkeerplaats downtown te zoeken. Deel een van het programma komt daardoor om het leven. Bruce Robison en vrouw Kelly Willis redden het hopelijk zonder ons. Wij vinden uiteindelijk een plekje en storten ons op Moody’s, het grote theater waar we eerder triomfen aanschouwden. We vallen midden in de tijdloze muziek van Bobby Bare sr. Tegen de tachtig en een tandje later. Zijn zoon junior staat opvallend braaf op de achtergrond mee te zingen waar hij ons een paar dagen eerder nog de Saxonpub uitblies met zijn oorverdovende Valentine. Na iets dat The True believers (Alejandro Escovedo en John Dee Graham) heette loopt de enorme zaal goed vol. 
We zijn klaar voor John Fogerty (67), geen idee wat we kunnen verwachten. Is hij een schim van vroeger die de centen nog hard nodig heeft vanwege het feit dat hij voor al die hits geen of weinig royalties heeft ontvangen vanwege een wurgcontract? Niets is minder waar. Zijn optreden is groots en voert ons terug naar onze Mendeltijd, naar de tijd dat we onverschrokken de wereld tegemoet traden als of we Born on the Bajou waren. Een band met vier gitaristen waaronder zijn zoon bezorgen ons voor de derde keer deze week kippenvel momenten. Ja lezers, op een zeker moment staan we zelfs mee te klappen! Dansen lukt met onze lichamen helaas niet meer. John is 67 maar hem lukt het wel. Hij rent en springt en ziet er nog uit als een jonge rocker. We laten ons anderhalf uur meezuigen, daarna is het mooi geweest (voor dit jaar althans).
Een half uur later, bij het hotel, zitten we traditioneel en voldaan buiten in de zwoele nacht. We laten alle CCR nummers nog eens over het gras gaan en dromen weg. 
Bij Green River wordt opeens ons kruis nat. En dat is niet van opwinding maar omdat de sproeiers aanspringen onder onze stoelen. Nat maar tevreden zoeken we ons bed.
De reis voor de boeg met het thuisfront in het hoofd. Het leven is zo slecht nog niet.
Dank voor jullie lees en kijk geduld.
Henk en Gerard
Sound of silence
15 maart 2013
Geluid neemt in het leven een belangrijke plaats in, dat hoeven we niemand uit te leggen. Het geluid van de snelweg, de vogels, onze stemmen en natuurlijk de muziek, geluid hoort bij ons leven. Geluid is handig en functioneel. Het wordt anders als geluiden tezamen weerklinken. Dan moeten we er een van uit kiezen en ons daarop concentreren. Daar hebben wij mensen, waar we ook onze lezers onder rekenen, een mooi ingebouwd systeem voor. Maar soms werkt het niet meer. Als je naar muziek luistert en er staan mensen om je heen te praten heb je daar bij muziek die je matig interesseert geen last van. Vind je een nummer erg mooi dan ligt dat anders. Dan wordt je aandacht naar het praten getrokken en dus van de muziek afgeleid. Een keer boos naar links kijken heeft niet veel zin. Praten is namelijk niet verboden buiten de kerk. Een gevoel van ergernis borrelt op. Je overweegt een ander plekje te zoeken maar je stond daar nou net precies goed om een beetje zicht te hebben.
Tot nu toe is het nog gewoon een beetje ongemak. Maar de ergernis groeit en je denkt aan de prijs van je kaartje, en dat je het thuis op dvd beter hoort en ziet. Mochten jullie dit beschreven euvel bij live muziek herkennen en denken dat dat in Nederland onaangename proporties heeft aangenomen, dan nemen we jullie graag een keer mee naar de USA ($ 5000,- all in). Hier gaan veel mensen naar muziek om hun keelstem te trainen. Hoe hard de muziek ook is, de kenmerkende Amerikaanse stem komt er bovenuit. Een paar dagen geleden luisterden we naar Bobby Bare jr. en als er iemand keiharde muziek maakt in ons genre is hij het. Geen probleem voor de Amerikanen om ons heen, gewoon een tandje erbij en Bobby kan schreeuwen wat hij wil maar we horen alleen maar trillende aardappels om ons heen. Dan hebben we het over de heren. De dames maken er een gewoonte van om op willekeurige momenten Indianengeluiden te maken. Als Emmylou Harris en Rodney Crowell ‘Grievous Angel inzetten en Gerard geëmotioneerd zijn leven aan zich voorbij ziet gaan, ruïneren afgrijselijke oorlogskreten bruut het grootse moment. Nog erger wordt het als ze erbij gaan dansen. Met een door de drank volkomen instabiel geworden lichaam krijgt hij om de tien seconden een beuk in zijn rug. En dan zijn er nog de mensen die niks anders doen dan zich verplaatsen. Ze wurmen zich zonder ophouden voor en achter hem langs, ‘sorry‘ gebruikend als vrijbrief om hem van alle kanten te berijden. 
En dan die smoesjes van veelal de dames, gisteren nog. ‘Sorry’, zegt een paarsgeklede drangdreumes ‘I‘m looking for my husband’. Als ze zich met al haar vlees langs ons wurmt komt er, hangend aan haar arm, haar man achteraan. Als Gerard haar vertelt dat haar man aan haar arm hangt zegt ze alleen ‘sorry‘ and vervolgt haar kruistocht. Ik zeg kruistocht omdat ze zo klein is dat ze…nou laat maar. Op een dag zijn al die bijverschijnselen nog een reden om over te stappen naar de klassieke muziek waar een kuchje al een ernstige misdraging is.
Al het bovenstaande was ons deze middag weer ten deel gevallen tijdens een akoestisch openlucht optreden van Emmylou en de Mavericks bij Waterloo (de platengigant). Na afloop een cd kopen en naar de signeersessie. 
Gerard heeft de onweerstaanbare behoefte om Emmylou in de ogen te kijken. Ze oogt weer zo jong en tijdloos terwijl dat een paar jaar geleden toch anders was. Henk wacht buiten en houdt het beeld van hoe ze op een afstand oogt voorgoed in zijn hart. Een kwartiertje later komt Gerard naar buiten, met gesigneerde cd. Hij is enigszins onthutst en van slag. Er bleek toch sprake van rimpeling in overbodig gezichtsvlees. Henk wil het niet horen.
We besluiten tot een chique diner in een chique restaurant. De prijzen verklaren waarom daar nog plek was. Gelukkig is het Gerard zijn beurt. We laten ons bedienen door een waitress uit Seattle, toevallig een mogelijk reisdoel van ons volgend jaar. Ze schrijft, uiteraard voorafgaand aan de fooi, een paar leuke plekken in de stad voor ons op. De voorbereiding kan niet vroeg genoeg beginnen, we hebben weer een stip op de horizon. We betalen netjes en haasten ons naar de plek waar Ashley Monroe optreedt, een grote favoriet van Sophie. Voor het eerst sinds vele jaren staan we tien minuten later in een heuse dancing! Ashley is populair en zingt zwaar belicht (zie de video) haar nummers. Klinkt allemaal goed, echte mainstream country. Aan het eind van haar optreden verlaat de band de lichtzee en zet Ashley plotsklaps het Gram Parsons nummer ‘Hickory Wind‘ in, het nummer waar, niet voor niets, onze blog naar vernoemd is. Ze doet het met haar hart en met stijl. We geven het niet graag toe maar we zijn ontroerd, ja beetje emotioneel zelfs. We never saw it coming.
Voor de verwerking gaan we naar John Hiatt, next door. Die neemt ons mee en zet ons weer op aarde, die enorme stem en die fantastische bril. Na een uur staan we weer buiten en spoeden ons naar een paar deuren verderop waar The Single Mothers op punt van beginnen staan, normaal toch een beetje onze doelgroep, maar al na tien seconden worden we bijkans de tent uitgeblazen door een bonk geweld waar zelfs de Amerikanen maar moeilijk overheen kunnen praten. Doelloos belanden we op straat. We kunnen nog naar Steve Earl maar dat is weer honderdvijftig meter lopen. Of opnieuw naar Richard Thompson (hoezo decadentie) maar sommige dingen moet je niet tweemaal in je leven doen. Het is mooi zo. We kopen een fles wijn en drinken die thuis op. Stil ronken we door de nacht want geluid, dat gaat altijd door.
Ashley Monroe - Hickory Wind at SXSW
Singleton Bros.
14 maart 2013
In restaurants in Amerika kan het heel druk zijn. Je geeft dan je naam op en gaat netjes zitten wachten tot er een tafeltje vrij komt en je naam geroepen wordt. Nou zijn de namen Fibbe en vooral Veldhuijzen geen namen waarmee je in Amerika begrip kweekt. Ze kunnen het al niet opschrijven, laat staan uitspreken met als gevolg dat we er in het verleden na een half uur vaak nog zaten omdat we ‘Vudoezen’ of ‘Viep’ niet als aan ons geadresseerde uitnodiging konden herkennen. Sindsdien gaan we als de Singleton Brothers door het leven. Alle deuren die voorheen gesloten waren gaan met sindsdien gemak voor ons open. We horen er helemaal bij en niemand heeft moeite met onze naam; ‘Singleton, party of two’ klinkt het dan in het restaurant. We hoeven niet meer uit te leggen dat we geen Duitsers zijn of te veel gedronken hebben waardoor we onze namen niet meer uit kunnen spreken. We moeten nu alleen nog proberen om op naam van Singleton af te rekenen (Beau, just send us your creditcard and we’ll be fine and off course Katie is welcome to use the names Fibbe and Veldhuijzen in every fine dining restaurant in Haarlem).
Singleton, party of four!
Vanwege met name lichamelijke redenen richten we ons vandaag op het avondprogramma in Antone’s. Dat is die zaal waar we ieder jaar over schrijven en waarvan jullie dus al lang weten dat dat een soort walhalla van de blues is. Dat Stevie Ray Vaughan daar beroemd werd en dat Henk en Gerard daar eens in het jaar 7 uur achter elkaar op de been trachten te blijven om het SXSW aandeel van de Americana Music Association mee te vieren. Dat is een soort organisatie voor mensen die heel veel verstand van muziek hebben. Zoals wij. Om de hele avond te kunnen doorstaan zijn sterke benen nodig en vooral goede schoenen, geen laarzen. Ooit, een jaar of 6 geleden, stonden we hier ook nadat we ons die middag vooraf allebei mooie cowboylaarzen gekocht hadden en die natuurlijk aangetrokken. Na twee uur hing Gerard op een vuilnisbak en liet Henk voortdurend bij het toilet zijn schoenen poetsen om maar even te kunnen zitten. Na die avond heeft niemand in Austin dat jaar nog iets van de cowboys vernomen. Dat zal ons niet gebeuren. Tegen acht uur hebben we de posities ingenomen. Gerard heeft zijn pet nog op? Pet? Jazeker, Gerard heeft een pet aangeschaft teneinde het brute voorjaarsgeweld van de Texaanse zon te kunnen weerstaan. Daar hebben jullie in Nederland waarschijnlijk minder last van maar het geeft aan dat wij het ook niet altijd makkelijk hebben met de weersomstandigheden. Henk hoeft geen pet. Henk heeft zijn haar. De pet staat Gerard goed. Hij houdt hem ‘s avonds op en waarschijnlijk ook straks in bed.
Paul Jonker is een (naar hij zelf zegt) gesjeesde postbode/activist die al 25 jaar naar Austin komt voor de muziek. We hebben hem gisteren bij de Saxon Pub ontmoet en ook nu lopen (dat kunnen we nu nog) we hem hier in Antone’s weer tegen het lijf. Paul maakt foto’s en schrijft columns voor een website en vermaakt zich prima. Hij heeft niemand nodig om in zijn geleende wagen door Austin te toeren en de beste muziek uit te zoeken. Ongelooflijk hoe veel vrienden we hier al hebben! Wij moeten echt wel heel aardige jongens zijn waarmee het aangenaam vertoeven is. Heerlijk om nou eens vanwege wat anders dan ons geld geliefd te zijn.
Achtereenvolgens passeren James Hunter ( Rythm & Blues, echt iets voor Martin Esser), Buddy Miller & Jim Lauderdale (oude Americana hap, beetje hard, deed auw aan onze oren) en Richard Thompson (wie kent hem niet? Henk dus) de revue.
En toen kwamen Emmylou Harris en Rodney Crowell. Samen een plaat gemaakt en dus samen op tournee. Voor de rechtschapen CountryRock liefhebber zijn deze twee een must. Als de eerste noten van Grievous Angel klinken worden we in een klap teruggeslingerd naar de jaren zeventig, naar Helmond. Toen we met een oude Golf volgeladen met ons en anderen naar een busremise in Helmond reden om Emmylou Harris en de Hotband (met Rodney Crowell) te zien. 
Genadeloos laten we ons meevoeren via Wheels en Luxory Liner naar Poncho & Lefty (?) en uiteindelijk verlaten we Louisiana in the broad daylight. Voor we het beseffen is het alweer voorbij. Net als in Helmond waar we uiteindelijk in de nacht bleven steken omdat de motor van de volkswagen er zonder olie geen zin meer in had. Nu staan we hier veilig en stevig op onze stalpoten en zien nog Josh Ritter en de Mavericks ! Als een van ons ooit nog hertrouwt willen we de Mavericks als dansorkest. 
Na afloop, het is inmiddels half drie, strompelen we naar de parkeerplaats en pikken onderweg nog een broodje op. Het is even wachten op de bestelling maar na vijf minuten klinkt het vertrouwde ‘ Singleton‘ over de straat en sluiten we de broodjes in onze armen.
The Singleton Brothers have left the building.
Return to the Grievous Angel - Emmylou Harris & Rodney Crowell
March 14, Antone’s - Austin TX
Tired
13 maart 2013
Ze keek me met vragende ogen aan dus herhaalde ik mijn vraag nog maar eens. “Are you tyred?” maar ze leek me nog steeds niet te begrijpen. Ze zat al een kwartiertje naast me sigaretten te roken en praatte ondertussen tegen me aan over drinken, katers en haar familie. Toen ze stil viel dacht ik, kom, ik stel eens een vraag. Bij mijn vierde poging het woord tyred op een rauw Amerikaanse manier uit te spreken veert ze op en zegt:”Oh, you mean taaaajjt !” “Yes taaajjt !!”, zeg ik opgelucht. Ze vertelt dat ze uit Forth Worth komt en veel gedronken en weinig geslapen heeft. Terwijl ze praat observeer ik haar. Ze heeft van alles iets te veel maar haar blonde haren geven haar iets fris. Ik schat haar een jaar of 25.
Ze steekt nog een sigaret op en kijkt me aan. “You wanna haddak?” Of ik een wat wil? “a haddak”! Oh yes, best well. Ze zegt dat ze heel mooi Engels kan praten. Ik knik van ja. Ze zegt dat ik naar Led Zeppelin moet luisteren. Ik zeg ja. Ze zegt dat ik vitaminewater met advil moet drinken tegen een kater. Ik zeg “waarom”? Ze laat me het recept herhalen. Dan staat ze op verdwijnt in de menigte.
Henk moet er even van bijkomen. Hij besluit er voor Gerard een lesje Amerikaans spreken van te maken. Gerard is altijd leergierig. Misschien voor leergierige lezers ook leuk om even hardop mee te doen met Gerard.
Henk: “Haai gaajs”
Gerard: “Haai”
Henk:” how is your hatdak”?
Gerard:” My hotdog is taaaajjt.
Henk: “Oh, is your hatdak very taaaajjt?”
Gerard: ”Yeah, my hatdak is vewy taaajjt”
Henk: “ Maybe you shout give him some wotter.
Gerard: “Thanks, I will. How is your hatdak”?
We zijn in Bar 96, deze dag omgedoopt tot Holland House. Het viel niet mee om onze Nederlandse vrienden te traceren in de bruisende stad maar uiteindelijk vonden we ze hier. Logisch natuurlijk. Waar ga je heen als je voor het eerst kan kennismaken met Austin en alles wat de stad op muziek gebied te bieden heeft? Natuurlijk, naar het Holland House om Nederlandse bandjes te zien. Niet onze voorkeur maar goed, de ontvangst is hartelijk en je krijgt een consumptiebon. En je ziet eens wat Hollanders zoals een afvaardiging van de Nederlandse ambassade. Onze drie vrienden zijn net 24 uur in de stad maar lijken nu al aardig gesloopt.
Blaudzun, met de groeten aan Onno, speelt terwijl we onze avonturen delen. Als de laatste noot klinkt begint het personeel onmiddellijk iedereen naar buiten te drijven. Het lijkt erop dat de Nederlandse delegaties de bar voor een bepaalde tijd heeft afgehuurd en de Amerikanen weten niet hoe snel ze die gierige Nederlanders de tent uit moeten zetten. Waarschijnlijk heeft iedereen zijn consumptiebon besteed en verder weinig. Ze willen vandaag ook nog wat verdienen en daar zijn Amerikanen voor nodig.
We zeggen onze vrienden dag. Zij gaan richting Iggy Pop en wij gaan eten bij ons vaste Texmex restaurant Maudie’s. Even tijd voor bezinningen wat voer. Flesje Merlot erbij en de avond valt.
De schoenen van Gerard zijn inmiddels ingelopen en kunnen binnenkort naar de sloop. We lopen en we lopen en hij houdt zich taai. Parkeren in de binnenstad begint bij 20 dollar en loopt op naar 40. De gekochte laarzen terugbrengen is geen optie dus bezuinigen we op dit soort zaken.
In de Saxonpub (alweer? ja, alweer!) kunnen we weer even gewoon met muziek bezig zijn. Dat leidt tot aangename verrassingen (Sons of Fathers, American Aquarium) en tot onthutsende geweldsuitbarstingen (Bobby Bare jr). 
Het loopt al weer tegen drieen als we uitgeput ons bedje inkruipen.
“How is your hatdak?”
“Taaaajjd, en niet zo’n beetje ook.
Stalpoten
12 maart 2013
SXSW begint officieel morgen maar stiekem al vandaag. Het is een soort overgangsdag tussen het film/interactive festivaldeel en het musicdeel. In het geval van de beide helden zouden we eveneens van een overgangsdag kunnen spreken. Van de vroege middag tot de diepe nacht door de stad van het ene naar het andere optreden. Het is uit met ‘lekker vroeg onder de wol en weer fris eruit’. Aan ons zal de komende week weinig fris meer te ontdekken zijn. Ik zou bijna zeggen lezers: wees blij dat er bij dit blog alleen foto’s zitten en geen geurmonsters. 
Henk heeft zich al dagen niet geschoren en lijkt meer op een dakwerker met een psychose dan op zichzelf. We zullen de komende dagen een paar jaar ouder lijken maar dat trekken we in Nederland wel weer recht.
De stad ligt er zonnig bij als we voor het eerst sinds een jaar de binnenstad weer een hand geven. Het is al verschrikkelijk druk en we parkeren daarom buiten het centrum bij Threadgills, een buitenpodium/muziektent/bar/restaurant/ontmoetingsplek. Dat betekent een heerlijke wandeling over de rivier naar het Congrescentrum om ons in te schrijven. Wandelen is onze lust en leven maar na 300 meter is het wel mooi geweest. 
Volgende keer toch maar alles met de auto. Gerard is wat stil en dat zou heel goed kunnen komen door het feit dat hij deze zware tocht maakt op schoenen die hij vorig jaar in de uitverkoop kocht, betaalbaar maar net iets te klein. Hij is ze nog steeds aan het inlopen en uitlopen.
De Tradeshow in het congrescentrum heeft vooral met techniek te maken, geen muziekinstrument te vinden. Voor alles kan je computerprogramma’s kopen. Een programma om 100% veilige wachtwoorden te maken, een programma om 100% veilige wachtwoorden te hacken, alles is mogelijk maar ons interesseert het niet. Achteraf twijfelen we zelfs of we wel in de goede zaal zaten.
Terug bij Threadgills lopen we onze Duitse vrienden (‘The Germans’) van vorig jaar weer tegen het lijf. Een hartelijk weerzien in drie talen: Duits, Engels en een vleugje Nederlands. We verstaan elkaar goed. Trouwe lezers weten dat ook zij een website hebben (Bier und Burger) en dus passen ook wij op wat we wel en niet zeggen net als Henk nu oppast wat hij wel en niet schrijft. 
We blijven de hele middag en avond tot 10 uur bij Threadgills hangen. En dan bedoelen we soms ook letterlijk hangen. Na een aantal uren staan gaan die kilootjes van week 1 zich toch laten gelden. Voeg daarbij de kilootjes die we al van huis meegenomen hebben en het staan wordt zomaar een ware beproeving. Soms vinden we een richeltje om te zitten of een paal om even tegen te leunen, dat geeft dan wat verlichting. Maar als we dan naar binnen zijn geweest om wat te eten zijn de goede plekjes weer verdwenen en hebben wij, dankzij een stevige maaltijd, nog meer kilo’s om overeind te houden. Zo blijf je dus aan de gang. Dan maar wat te drinken halen. Willen onze Duitse vrienden soms ook een Margarita? Nou dan moet er echt iemand meelopen met Gerard want er is hier een belangrijke State Law die zegt dat je maximaal drie alcoholhoudende drankjes mag bestellen bij de bar. Geen idee waarom die wet bestaat, kan zomaar al eeuwen oud zijn om smokkel tegen te gaan. Als je bedenkt dat de meeste bezoekers (wij niet hoor) tegen middernacht stomdronken en lallend door de tent dweilen is de zin van deze Law niet makkelijk aantoonbaar.
Inmiddels zijn ook onze Nederlandse vrienden geland en zwerven ergens door het woeste Austin zonder ook maar een idee te hebben waar ze zijn. Ze zijn hier voor het eerst en dan vooral op ons advies, dat schept verplichtingen ook al kennen we elkaar nauwelijks. Morgen zullen we ze een beetje trachten op te voeden en in te voeren.
Rond 10.00 vertrekken we naar de Saxonpub, onder de trouwe lezers nog wel bekend van de avonturen van vorig jaar. We worden verrassend hartelijk welkom geheten, zelfs door de grote platenbaas van Waterloo Records. Ieder jaar bezoeken wij zijn enorme platenzaak en soms een instore optreden. Echt heel erg leerzaam en gezellig, eigenlijk het North End gevoel. Want voor een goede platenzaak met goede optredens hoef je echt niet meer naar Austin, die hebben we in Haarlem Noord ook.
Henk loopt naar de bar en bestelt 2 bier. De barvrouw kijkt hem niet begrijpend aan. “What beer”? bijt ze hem toe alsof hij naakt op de bar staat. “Two beer”, zegt Henk nogmaals en steekt daarbij ter ondersteuning nog twee vingers op. De mensen aan de bar kunnen hun lach niet meer onderdrukken. Wat is dit voor grappige buitenlander? Een brave man uit het verre Alaska is bereid Henk uit te leggen dat je hier geen bier bestelt maar een merk. Oh zit dat zo, Henk bestelt geroutineerd twee Budweiser (het eerste merk dat in hem opkwam) en maakt daarna een rondje langs alle bargasten om uit te leggen dat hij ‘not from here is‘ maar ‘from Amsterdam‘ en daar komt gewoon Heineken uit de tap.
Ondertussen schudt Henk nog een dronken vrouw van zich af en begint het optreden van de broertjes Braun (voorvaderen ws The Germans). Vier broers die verdeeld over twee succesvolle bands (Reckless Kelly en Micky and de Motorcars) door het Zuiden van Amerika trekken. Allemaal talentvolle mannen die zelden met zijn vieren samenspelen.
Je stelt je zo voor dat deze broers, waren zij 150 jaar eerder geboren, niet met gitaren in de weer waren gegaan maar met pistolen. Dan hadden de Daltons geduchte concurrentie gehad. Met eindelijk een biertje in de hand proosten we op Paul Gerrits, 63.
Om half drie doet Henk het licht van Gerard uit.
Boots are made for …
11 maart 2013
Vandaag toch weer op tijd opgestaan, ondanks 2 flessen wijn en een doos kip met een korstje. Zo gaat het nou altijd. Na een week zijn we de voorspelbare restaurants zat en eten we liever op onze kamer. En geloof me, lezers, wij weten wat lekker is. De flessen wijn zoeken we heel bewust uit op prijs/kwaliteitsverhouding. Rood betekent dat meestal een Merlot (Turning Leaf) en wit een redelijk volwassen Sauvignon, niet omdat die lekkerder smaakt dan een Chardonnay maar vooral omdat Sauvignon interessanter klinkt. Meer iets voor kenners zoals wij, die verder kijken dan hun Chardonnayneus lang is.
Vlak voor het slapengaan nog snel een Kittekat reep en dan lekker onder de wol. Zo doen wij dat. Thuis moet je dan nog je tanden poetsen maar hier dus lekker niet.
De hotelmanager was bij het inchecken meteen onze vriend. Hij vertelde namelijk dat hij getrouwd was met een Nederlandse vrouw van Indonesische afkomst. “Dat is funny”, reageerden wij, “wij ook”. We vertelden er natuurlijk niet bij dat het in onze gevallen slechts een volgens de Mendelwetten te overzien percentage genen betrof, dat zou de conversatie nodeloos in spontaniteit hebben doen afnemen.
We gaan op weg naar Weatherford, op weg naar de laarzen voor Jose. Hier hebben we veel voor gelaten. Om de laarzen voor haar te kunnen kopen hebben we behoorlijk afgezien. Smoezelige hotelkamers en fastfood, alles voor het ultieme doel: Westernlaarzen voor J. Nou moeten de lezers wel weten dat ze al een paar of tien van dit soort kloeke stappers in huis heeft en dat ze ongenadig prijzig zijn. We hebben dan ook geen risico genomen: Onderstaande wagen vergezelde ons naar de winkel teneinde aan onze financiële verplichtingen te kunnen voldoen. 
Binnen in de winkel was het een waar paradijs voor de laarzenliefhebber, keus te over. Het valt voor een nepcowboy als Henk echt niet mee om in die hoeveelheid paardensportschoenen het juiste paar te vinden.
Toch denkt hij dat hij aardig geslaagd is. Innig tevreden met zichzelf zien de lezers onze held hier met zijn trofee. Volkomen plat zak voor de rest van de reis is Henk maar ontzettend blij dat hij zijn vrouw nou eens niet teleurstelt, integendeel, dit scoort een hoop punten die in de loop van het jaar nog goed van pas kunnen komen.
Zonder al te veel emotie leggen we de 300 kilometer naar Austin af. De afgelopen week is voorbij. Zo gaat dat meestal met de afgelopen week. Terugkijken heeft geen zin, zeker als je achtervolgd wordt door van die verschrikkelijk grote ijzeren monsters.
Aan het eind van de middag bereiken we Austin. Het hotel staat er nog net zo bij en ook de kamer is vertrouwd. Zwijgzaam richten we ons in. Eindelijk kunnen de kleertjes in een laatje en het jasje aan de kapstok. Het stemt ons altijd tevreden als we alles op orde hebben. Na de boodschappen drinken we opnieuw naar vermogen en laten alles aan de nacht.
The sun has set,
And here we is
In Texas yet."
Cattle and Rigs
10 maart 2013
Kennen jullie dat gevoel? Je denkt dat je iets opbouwt maar opeens kan je weer helemaal opnieuw beginnen. Met een relatie, of met een spaarrekening bijvoorbeeld. Dat gevoel, hou dat even vast. Dat is het gevoel dat je nodig hebt om te kunnen begrijpen wat wij voelden toen we vanochtend de deur open deden. Het was steenkoud! Het was nat! Het was verdorie even koud als aan het begin van de reis. Het was hier gewoon Toronto. En dat niet alleen. Ons motel ligt aan de snelweg. Hier gaat het leven de hele nacht door. Vrachtwagens denderden toeterend door onze dromen, chauffeurs gleden luidruchtig door de gangen, de ijskast trilde drie keer vanzelf open en verlichte de kamer. Voorwaar een woelige nacht met als beloning een koude, natte dag. “en van je hela hola…” En dan blijkt ook de tijd nog een uur vooruit gezet te zijn. “ … houd er de moed maar in”. Zo goed als we er aan het begin van de reis uitzagen (zie foto’s), zo vermoeid en doorleefd zijn we nu. Straks beginnen we ook nog te ruiken want veel schone kleren zijn er niet meer.
Zwijgend laten we ons truckersbestaan achter ons en verlaten Tulsa. We kunnen onze vertrouwde Route bordjes niet vinden. Wel hebben ze hier een gewoon goed functionerende Highway 66 en het blijkt de weg die we zochten. Omdat veel wegen in Oklahoma tolwegen zijn wordt de gratis 66 levendig gebruikt door de Oklahomaers (?)
Het blijft koud. Henk verlangt naar zijn werk maar Gerard vermaakt zich opperbest en zet de auto op de meest onverwachte momenten stil om ‘iets‘ te fotograferen. 
Henk ziet niets maar Gerard ziet steeds ‘iets‘ hetgeen Henk maar niets vindt. Met haviksogen spiedt Gerard voortdurend in het rond. Henk vraagt wat hij ziet. Gerard legt uit: Het gaat niet om het object zelf maar juist om het object ten opzichte van zijn omgeving. De sfeer om het object heen bepaalt de kracht. Nou, probeer maar eens zo naar je partner te kijken als hij/zij zit te slapen bij de televisie. Zo kun je alles mooi praten. Maar Henk moet toegeven die koe is wel ‘iets’. Henk ziet niet langer niets.
Eerst maar even een stevige lunch in Stroud, ooit een woeste plek vol kroegen om de mijnwerkers rustig te houden. Hier staat het Rock Cafe. Historisch cafe dat na een brand in 2008 weer volledig is opgebouwd. Binnen maken we een hoop nieuwe vrienden. We gaan aan een klein tafeltje zitten. Het echtpaar naast ons heeft waarschijnlijk al een tijdje op een prooi zitten wachten en we snappen al snel waarom alle locals dit tafeltje hebben vrijgelaten. We zitten nog niet of hij van het echtpaar vraagt waar we vandaan komen. Ons antwoord ‘Amsterdam‘ is voor hem meer dan voldoende munitie om van wal te spreken. Hij praat over labradors uit Holland die goed tulpenbollen kunnen opsporen en opgraven maar ook over hoe je kinderen moet opvoeden. Gerard luistert zoals alleen Gerard luisteren kan. Ondertussen wordt Henk van de andere kant aangevallen door de vrouwelijke (niet helemaal zeker, moeilijk te zien) kant van het echtpaar. Zij drukt hem haar telefoon in de hand met plaatjes die haar nicht gemaakt heeft. Of we ook haar hele website willen zien? Nee, dat willen we niet. Even later zitten we naar de website te staren. Dan, plots staan ze op, gaan een voor een naar de restroom, groeten ons en verlaten het pand. We voelen ons gebruikt. Zo bouw je toch geen vriendschap? 
De eigenaresse vertelt over Freek uit Amsterdam. De mooiste jongen van de wereld die 3 maanden in het Rock Cafe gewerkt heeft om zijn verdere reis te kunnen betalen. Ze vertelt dat hij werkt met kinderen met psychiatrische problemen bij een grote instelling in Amsterdam. Henk bloeit op bij het idee dat het zomaar zou kunnen dat hij toevallig de baas van die jongen is. Hij heeft hier immers een goede indruk gemaakt en is een goede vertegenwoordiger van onze Instelling. We tekenen het gastenboek en laten Stroud achter ons.
Als we even later weer onderweg zijn is er niets veranderd. Het weer is verschrikkelijk en Gerard blijft maar fotograferen. Hij richt zich vanmiddag vooral op ‘jaknikkers‘. En geloof het maar, er staan er duizenden in het open veld. 
De een nog saaier dan de andere. Hoe dichter we bij Oklahoma komen, hoe meer het er worden. En koeien, koeien in de sfeer van hun omgeving, die doen het ook goed bij Gerard. We zijn Oklahoma City inmiddels voorbij en rijden naar het plaatsje Tishomingo, in de buurt van de grens met Texas. Hier staat de winkel van Miranda Lambert, zangeres en als zodanig lid van de Pistol Annies. Check it out on your web! Natuurlijk, beste lezers, zullen jullie je afvragen wat twee reeds opgegroeide heren in deze plaats in deze winkel te zoeken hebben. Welnu, wij zijn gestuurd. Door Sophie, de bescheiden dochter van Henk die ons ieder jaar een lijst bestellingen meegeeft waar we minimaal twee dagen zoet mee zijn. Maar goed, zo kom je nog eens ergens. De winkel blijkt gelukkig open en Henk stort zich op de meisjes t-shirts en Gerard op de petjes. Als we een half uurtje later buiten staan hebben we een intens tevreden gevoel. De portemonnee is leeg maar de tas en ons hart zijn vol. Niks mooier dan een cowgirl gelukkig te mogen maken.
We rijden door naar Fort Worth bij Dallas. Het voelt goed als we de grote borden zien die ons welkom heten in Texas. De heuvels worden groener, de zon breekt door de wolken en de wind gaat liggen. We zijn weer thuis. Nog een nacht en we kunnen neerstrijken in hotel in Austin.
Elmwood Cemetery
Coffeyville KS
Meet Gary
9 maart 2013
Gisteren na aankomst nog even in de auto gesprongen voor een lichte maaltijd (halve koe) in een echte b - tent. 24 uur per dag open en er wordt voortdurend gestofzuigd. In zo’n tent drinken ze geen wijn, in zo’n tent drinken we bier. Helaas is de Budweiser al snel op en gaan we, op advies van het bedienend wezen (onduidelijk soort vrouw denken we) over op Blue Moon bier. ‘ 2% meer alcohol voor dezelfde prijs’, prijst het wezen haar waar aan. Het blijkt witbier. Maar dit brengt ons wel bij de volgende kwisvraag. Dank voor de vele inzendingen over de vraag wie het meest besproken mens is. Ellen, dat was niet jijzelf en Paul, Marilyn Monroe had gekund maar was geen reclame geweest voor de staat waarin onze samenleving zich bevindt. Carlijn heeft met een schot hagel de prijs in de wacht gesleept. Bij haar vele antwoorden zat ‘ Jezus’ en dat was goed. Carlijn wint daarmee de prachtige Hotelbijbel. Hier meteen de volgende vraag: Wat is een Blue Moon? We horen het graag.
De volgende ochtend liggen we strak op schema. we hebben onze tijd nodig om vandaag Tulsa te bereiken. We moeten opschieten want meer dan duizend kilometer zit er zeker nog tussen ons en Austin.
We verlaten Springfield en passeren een aantal kleine plaatsjes. Als we bij Paris Springs komen vertelt Henk zijn boek dat hier Gary Turner woont en de beheerder is van de Gay Parita Station.
Het boek zegt: ‘Don’t fail to stop there, Gary Turner wants to meet you and talk for a while - no kidding. Juist op dat moment passeren we een authentiek tankstation. 
We stoppen en rijden achteruit terug. Gerard maakt zijn foto’s en vanaf het huisje achterin zwaait en groet een oude heer, het is Gary, hij komt naar ons toe en verwelkomt ons als verloren zonen. 
Hij neemt ons mee naar zijn garage die volledig ingericht is met oude attributen uit de vervlogen tijd van Route 66. 
‘ Meet Earl”, zegt hij wijzend op een geraamte in overall,’ my chief mechanic’. Tegen vrouwen zegt hij er nog bij: Don’t touch him, you don’t wanna see him exited. We worden in allerlei standen en auto’s gezet voor de foto en we krijgen een lekker flesje Route 66 soda. Gary is een hele grappige en gastvrije man. 
Buiten onder de auto ligt zijn broer te sleutelen, althans we zien benen. “He is there for four years, I think he’s dead now”.
Hij heeft ook nog een paar roadsongs geschreven en wil die laten horen. Het oude kantoortje gaat open en onder de puin haalt hij een cd vandaan die we vervolgens buiten afspelen op een speler die in een bak voor de deur verborgen zit.
Trots aanvaard hij Henks complimenten over een song die gaat over het feit dat het rijden van de Route voor velen een van de belangrijkste dromen in het leven is. Daarna doorstaan we nog verschillende fotoshoots krijgen we een foto en legt hij ons op een papiertje uit hoe we verder moeten zonder iets te missen. 
Een afgelegen dorp en een goed restaurant zijn de hoofdbestanddelen. Licht ontroerd nemen we afscheid van deze unieke man. Hij roept ons nog na dat als we wat van ons laten horen, hij ons een Kerstkaart zal sturen.
We vinden het dorp na 30 mijlen Red Oak 2, een uit de hand gelopen verzameling huizen en auto’s. Red Oak was een dorp dat oorspronkelijk tien mijl verderop lag maar een miljonair is bezig het ene na het andere huis te verplaatsen. Geen idee waarom maar zo verdwijnt Red Oak 1 en ontstaat Red Oak 2.
We rijden vlak langs Walnut Grove en Henk weet te melden dat zijn favoriete serie “Het kleine huis op de Prairie” zich daar afspeelde. Geweldig toch? Het kan niet op allemaal. Alleen jammer dat elke plaats in Amerika meerdere keren voorkomt en de familie Ingalls in Walnut Grove Minnesota bleek te huizen. Dan maar verder naar het enige echte Coffeyville Kansas, geboorte- en voor de meesten broers ook sterfplaats van de Daltons. De bende waarin drie broers Dalton zaten werd iets te overmoedig toen ze het plan opvatten om op 5 oktober 1892 in hun eigen hometown twee banken tegelijk te overvallen. Ondanks hun nepbaarden werden ze herkend en opgewacht door het hele dorp. In het vuurgevecht dat ontstond kwamen de broers Bob en Grat om het leven alsmede ook nog twee medebendeleden en vier burgers van Coffeyville. Emmett overleefde 23 kogels en keerde na een lange gevangenisstraf uiteindelijk terug in Coffeyville waar zijn broers op de begraafplaats begraven lagen onder de ijzeren stang waaraan hun paarden vast hadden gestaan tijdens de overvallen. 
Hij zorgde voor een grafsteen en vertrok als acteur naar Los Angeles. Net als bij Lucky Luck hebben de neefjes de traditie uiteindelijk voortgezet (Doolin Gang) Op 5 oktober 2013 wordt het gevecht op de echte locatie nagespeeld. We kunnen deze gebeurtenis van harte bij jullie aanbevelen.
Wij trekken verder naar Tulsa. Het regent inmiddels en de duisternis slaat toe als we de stad naderen. We vinden onderdak in een motel waar we gewoonlijk liever wegblijven.
Missouri
