De Kus
4 maart 2012
Vandaag is een rustdag. Dat constateren we altijd pas achteraf. Het is die eerste korte nacht na onze grote trek naar het Westen. Het is die ochtend dat je wakker wordt, je ogen opent, een volstrekt onbekend plafond met een grote propeller in beeld krijgt en dat je even niet meer weet waar je bent. Het duurt gelukkig maar even om tot het besef te komen dat er thuis geen propeller aan het plafond hangt en dat je dus wel ergens anders moet zijn.
Als alles dan weer op zijn plaats valt maakt een overweldigende gelukzaligheid zich van je meester: je bent in 1 seconde van thuis naar San Diego gereisd zonder eindeloze uren in de lucht of in een stilstaande rijen bij de douane. Hup zomaar weg van het dagelijks leven naar de overdadigheid van Southern California. Volgen jullie het nog? Het kan zijn dat dit de eerste tekenen zijn van onze definitieve aftakeling, het zij zo.
Na een heerlijk zelf gezet bekertje koffie stappen we vastberaden de grote stad in. Een bookstore als eerste doel. Alle boeken kopen die we vergeten zijn mee te nemen en wat nieuwe literatuur die ons naar spannende oorden kan leiden. Na 400 meter en wat googlen zien we de hopeloosheid van de missie in: de dichtstbijzijnde bookstore is ongeveer drie dagen lopen. We keren terug naar het hotel en laten de auto voorrijden. Die brengt ons naar de haven. San Diego is de Amerikaanse marinehaven voor de Pacific en we stuiten al gauw op de USS Midway, een enorm vliegdekschip in ruste.
We gaan niet aan boord omdat we dan alsnog de hele dag aan het lopen zijn. We lopen in plaats daarvan om het schip heen en als we links langs de boeg slenteren valt ons oog op iets dat in onze optiek met gemak kan doorgaan voor de ‘ideale kus’. Hoog boven ons uit toornt een stelletje die in hun kus een passie leggen die niets te verhullen over laat. Zo kussen, dat doe je alleen als je allebei volkomen hoteldebotel straalverliefd bent. Zo gaan wij het voortaan ook doen, maar niet samen.
We kunnen het beeld maar moeilijk loslaten. De Amerikaanse versie van ’ Trees heeft een Canadees’ heeft diepe indruk gemaakt. We moeten verder en ergens richting LA vinden we onze bookstore. Niet geweldig maar voldoende voor een dag literatuur (boekje of vier). Terug op de basis ontspannen we ons volledig op het dakterras. Als alles opgeruimd is wordt het tijd voor een klein glaasje Chardonnay. Dat vinden we in The House of Blues alwaar Radio Sophie (!) een live uitzending verzorgt van een optreden van een innemende waarschijnlijk locale zangeres. Heel langzaam worden onze herinneringen vager en verliezen we beetje bij beetje het contact met de werkelijkheid. Gerard zijn laatste herinnering is een prachtig palet van flessen achter de bar.
Dat we nog ergens ribeye gegeten hebben en weer boven op het hotel gezeten hebben zijn niet meer dan vage herinneringen uit een lang vervlogen avond. Morgen praat Henk Gerard wel bij over wat hij de vorige avond nog gedaan heeft. Nu eerst lekker slapen en dromen van De Kus.
