Muizemeisjes

14 maart 2012

Het werkt! Het gaat echt fantastisch met onze lichamen. Na 2 keer trainen zien wij al het verschil. Het lukt alleen niet om het verschil ook in getallen uit te drukken want we snappen niet hoe de weegschaal werkt, ervan uitgaande dat het hier om een weegschaal gaat en niet om een of ander speciaal apparaat voor de hele dikke Amerikanen. Ze kunnen dan hun gewicht aflezen zonder naar beneden te hoeven kijken. Dan zien ze alleen hun buik. Bij ons ligt dat allemaal anders. Als we het goed uitgerekend hebben weegt Gerard nu 73 en Henk 62 kg maar het kan zijn dat het niet helemaal precies is omdat we de cijfers afgerond hebben. Toch fantastisch dat je zoveel kan eten en drinken terwijl je toch afvalt.

Komt ook prima uit want het is weer D-Day. We zijn volledig door ons ondergoed heen. Dat gebeurt ieder jaar en ieder jaar moeten we de keus maken om te wassen (omkeren is al maximaal gebeurd) of naar de Mall te rijden voor de nieuwste mode. Om te wassen heb je een heleboel kwartjes nodig: 4 voor de zeepautomaat, 8 voor de wasmachine en 8 voor de droger. Zoveel kwartjes hebben we niet dus er zit niks anders op dan een nieuwe voorraad in te slaan. We kennen de dames van Macy’s inmiddels en rekenen alle onderbroeken apart af om iedere keer opnieuw een gezellig kletspraatje te kunnen maken. Heerlijk babbelen over alle talen in de wereld en waar ze allemaal al geweest zijn, over hun familie en wat ze ‘s ochtends eten en waarom. We zijn dol op die praatjes. Ze hebben ook alle tijd van de wereld want veel klanten zijn er niet. In Amerika zie je zelden een winkel waar het druk is, tenzij er couponnetjes en kortingsbonnen in het geding zijn. De Amerikaanse huisvrouw is de ‘Koningin van de Kortingsbon’. Daar kunnen wij nog wat van leren. We zijn in ieder geval fantastisch geslaagd. Henk kan bijna niet wachten tot het morgen is om een van zijn aanwinsten aan de wereld te kunnen tonen!

Vanwege het succes besluiten we door te pakken en de lijstjes van thuis af te werken. Dat betekent dat we bij Hollister naar binnen moeten. Nou is dat vorig jaar maar net goed gegaan omdat wij kennelijk niet het publiek zijn waar ze hun verkoopstrategie op afgestemd hebben. We zijn te lang, te mannelijk en te oud. Bij de eerste stap in de winkel staan we meteen compleet in het donker, dringt een vreemd geurtje onze neus binnen en kunnen we geen informatie meer uitwisselen vanwege de harde nietszeggende muziek. Je wilt dan eigenlijk het liefst al omkeren maar ja, het is voor de kindertjes. Doorzetten dus. Bij de tweede stap horen we opeens een stemmetje. Niks te zien. Tot we naar beneden kijken, naar de grond. Daar staat een soort kaboutermeisje van hooguit 16 jaar. Als onze ogen een beetje aan de duisternis gewend zijn zien we dat er in de winkel nog veel meer van dat soort minimeisjes rondlopen. Ze wurmen aan een stapeltje en zeggen allemaal hetzelfde: ‘do you find anything allright sir?’. Het is om bang van te worden. Zijn ze in Amerika al zo ver met het klonen van nieuwe mensjes? Henk laat aan een van de muisjes, sorry meisjes, een plaatje van een t-shirt zien: ‘Do you have these?’. Eerst staart het muizemeisje een tiental seconden naar het plaatje alsof ze geen idee heeft wat het voorstelt. Dan plots begint het te trippelen en trippelt in 12 seconde drie rondjes door de winkel. Af en toe ziet Henk haar door het duister langs hem heen schieten. Bij de derde ronde grijpt hij in en gaat voor haar staan. ‘Sorry sir, we don’t have it, anything else?” Een nieuw plaatje dan. Weer hetzelfde ritueel en weer zonder succes. Na 4 keer is het mooi geweest. Henk krijgt nog wel de tip dat er aan de andere kant van de stad ook een Hollister zit, misschien dat die wel iets van die plaatjes heeft, sir, anything else sir? En weg is ze. Verdwaasd zoekt Henk de uitgang. Als hij tussen een paar palmen door naar het licht loopt struikelt hij opeens. Weer een muizemeisje: “do you find anything allright sir”? 

No! No no no no no no!

Gerard heeft meer geluk, zo lijkt het. Op eigen kracht weet hij een belangrijk attribuut van zijn lijstje in beeld te krijgen, het betreft een blauwe sweater met capuchon . Het hangt in een hoog rek, ver buiten het bereik van de muizemeisjes. Geeft niet, Gerard is groot en machtig. Als hij de trui wil pakken blijkt deze met een slot aan het rek vast te zitten. Gerard laat zijn prooi echter niet zomaar schieten. Hij buigt door zijn knieën om te horen wat het muisje naast hem zegt: ‘…not for sale sir..’ verstaat hij. Not for Sale? Wat is dat voor onzin? Alle pogingen van Gerard om het kledingstuk in handen te krijgen stranden om dezelfde woorden: not for sale, deze kledingstukken zijn niet voor de verkoop. Waar zijn ze dan wel voor? Hebben jullie wel spullen in de winkel die jullie wel willen verkopen? Er knapt iets bij Gerard. Het heeft geen zin hier, we moeten hier weg, en snel ook. Buiten happen we naar adem, tuiten onze oren en kijken we steeds naar beneden, bang dat er muizemeisjes aan onze broek zijn blijven hangen.

Nooit meer Hollister!

Pas bij de schoenenwinkel komen we tot rust. Wat heerlijk, een volwassene die je helpt, die schoenen die keurig in het gelid staan te wachten op een nieuw baasje, zo is het weer goed.

We hebben eten verdiend. Voor de beste TexMex in town gaan we naar Maudie’s. Daar zit je heerlijk in de wind fajitas te eten voor een prijs waar je zeker niet failliet van gaat. De drank is duurder dan het eten maar dat gebeurt ons wel vaker. We brengen de avond door in de Saxon Pub waar de ene na de andere weergaloze band aan ons voorbij trekt. Allemaal bands die we ‘s ochtends nog niet kenden.

We hebben toen ons programma van deze avond samengesteld (kies maar even uit 1200 acts) en kwamen er na veel luisteren achter dat de Saxon Pub vanavond de ‘place to go’ was. Aan de bar ontmoeten we Bruce. Helaas niet de Boss maar een vriendelijke muziekkenner uit San Antonio. Hij heeft er verstand van maar wij natuurlijk ook. De bands zijn echt goed en bezorgen ons een topavond. We willen jullie niet met onze muzieksmaak belasten maar mocht je belangstelling iets verder gaan dan Marco Borsato dan kun je naar onze speciale muziekwebsite: Hickory Music Het laatste bandje uit Engeland had zijn spullen niet voor elkaar. Dat was voor ons een teken om ons bed op te zoeken. Die waren gauw gevonden en in gebruik genomen.