16 maart 2012

Binnen sporten is leuk maar vandaag hebben we buiten sportdag. Henk verkent al rennend de community achter het hotel. Als hij drie keer langs de huizen gelopen is, vertoont zich op bescheiden afstand ineens een zwarte politieauto die hem op een afstandje blijft volgen. Henk heeft nog nooit zo hard gelopen en is binnen 3 minuten terug in het hotel. Daar treft hij Gerard die reeds na 1 sprong uit het zwembad  gestuurd. De foto’s geven duidelijkheid over de reden van verwijdering. Weg sportdag, heeft precies 20 minuten geduurd.

Als je in Amerika tijd over heb is er maar 1 oplossing. Dan ga je nog wat shoppen, ook al heb je niks meer te kopen. Dan verzin je maar iets. Gerard had gelukkig nog een klein lijstje gevonden dus we hoppen weer vrolijk van winkel naar winkel.

Dat er iedere keer meer dan 20 km tussen die winkels zit mag de pret niet drukken, we hebben tijd (en geld). Winkelen in Austin is goed te doen (Hollister uitgezonderd natuurlijk). De mensen in winkels zijn gewoon vriendelijk en veel minder opdringerig dan in de Westelijke staten. Daar voel je in alle vezels dat er maar één missie is in het leven en dat is zoveel mogelijk kopen. Iedereen en alles herinnert je daaraan. Je krijgt allerlei hulp die je niet nodig heb en raakt al snel gewend aan alle reclame die overal op je af komt, of je nu tv kijkt, op de snelweg zit of op de radio, overal die geestdodende reclame! Ook een mooi staaltje van salestechniek vindt je bij de Apple Store. Vandaag is de nieuwe iPad uitgekomen. Voor de winkel staat een Police Officer met de opdracht de verwachte chaos met veel charisma in goede banen te leiden. Jammer dat hij niet groter is dan 1 meter 50, dat compenseer je niet met een zonnebril. Het is druk binnen maar er zijn geen rijen. Die zie je niet in een Apple Store. Het valt Henk op dat er veel smurfen in de winkel zijn. Gerard legt uit dat dat de verkopers zijn (“He, you find everything allright sir?”). Henk telt 50 blauwe smurfen in een winkel die niet veel groter is dan het kruidvat in de Houtstraat !!!  Iedereen kan meteen geholpen worden. Je krijgt geen tijd om na te denken en je zit na 1 stap in de winkel al links en rechts in de val. Steeds komt er een andere smurf aan je snuffelen. Je kunt zeggen dat je alleen rond kijkt maar dat moet je dan 50 keer herhalen. Gelukkig koopt Gerard wat bij een vrouwtjes smurf, gelukkig koopt Gerard altijd wat in de Apple Store. Hij zou wel de hoofdsmurf van Apple kunnen zijn. 

Nu het einde van ons verblijf hier nadert willen nog een keer spare ribs eten maar doen het niet. Anders is al het sporten misschien voor niks geweest. Als beloning eten we bij de Saxon Pub eerst een vette worst die we met bier wegspoelen. We blijven hier de hele avond, net als woensdag. Een programma waar je alle kanten mee op kan.

Nou, van alle kanten op kunnen blijkt deze avond geen sprake. Half Austin is naar de Saxon Pub gekomen. Niet voor het programma maar omdat ze op vrijdag altijd naar de Saxon Pub gaan. Een stoel of een barkruk veroveren is niet mogelijk. Het is dringen en nog eens dringen. Na een uurtje zitten we verdwaasd op het buitenterrasje bij te komen. We zakken gezamenlijk weg in een diepe depressie. Wat te doen? Onszelf weer voor uren in de bierdrinkende Massa storten of hier blijven zitten en het verdriet verdrinken. We besluiten het eerste want wij zijn nog steeds helden. We gooien de klapdeur open op een manier die in een spaghettiwestern niet zou mistaan. Wij zijn weer binnen en jullie kunnen maar beter rekening met ons houden. De Saxon Pub is niet helemaal ingericht op heel veel mensen. De doorgangen zijn smal en propvol. Iedereen die er door wil moet wringen en dringen. Wij wringen ons naar een redelijk plekje en geven ons over aan allerlei lichamelijk contact waar de honden geen brood van lusten. Achterwerken, dikke pensen, alles rijdt naar hartelust tegen ons aan op weg naar bier of toilet. Als Lukas Nelson (zoon van Willie) met zijn Promise of the Real het podium betreedt zijn we al aan alle kanten bont en blauw. Steeds die borsten in je rug is ook geen pretje. Het blijkt dat we op de route van het damestoilet staan, vandaar. Op gegeven moment waren we zo goed in het herkennen van maten en hardheid dat we precies konden zeggen welke echt waren en welke niet. Er kwam geen einde aan. Maar soms, soms was het anders, dan is het alleen een zachte hand die even je schouder nodig heeft om de bocht langs de bar te maken. We bewonderen de serveersters die onafgebroken met een blad met drank boven hun hoofd door die massa moeten. Een keer gaat het mis. een serveerster krijgt een duw en het volle blad dondert in de menigte. Nou is het niet laten vallen van je bestelling voor serveersters hier een ere zaak. Ze geeft een gil en valt zonder mededogen de vrouw aan die de duw gegeven zou hebben. Een kort maar heftig gevecht waar je als man niet tussen wil komen en een hoop rumoer en gegil. Na 5 minuten is alles weer zo als het was en blijken wij wat meer ruimte te hebben. Lukas Nelson speelt de kurken van de flessen. Daar waren we aan toe want behalve Chip Taylor (71 jaar en schrijven van wereldhits als Wild Thing en Angel of the Morning) hadden we nog weinig muzikale beloning gekregen voor onze inspanningen. Terwijl de mensen om ons heen steeds meer bier drinken en dus veel meer naar de restrooms moeten en er dus nog veel meer gedrongen wordt, spettert Lukas de ene na de andere gitaarsolo de zaal in. In een hoekje van het podium staat zijn broertje te schilderen. Het schilderij is klaar als het optreden klaar is. Als er vervolgens ook nog eens eerst 1 en later 2 zussen van Lukas het podium betreden om een deuntje mee te zingen, beginnen wij ons af te vragen hoeveel kinderen de 4 huwelijken van die ouwe Willie Nelson in totaal hebben opgeleverd. Uit navraag blijkt dat ruim de helft hier op het podium staat. Rond half drie is onze gedenkwaardige saloonavond ten einde. We dalen af en likken onze wonden. Buiten zit de man van de vette worsten.

Ook hij lijkt toe aan een beetje rust. Voor de camera kan hij nog net een glimlach te voorschijn trekken maar echt van harte gaat het niet. Austin moet weer even uitrusten en wij rusten mee.