Kelly

17 maart 2012

De laatste dag is de dag waarop we verscheurd worden, dat we gaan twijfelen of we wel genoeg cadeautjes gekocht hebben, dat we nog een volle dag te gaan hebben, dat de dag vanmorgen vroeg begint, dat alles in de tassen moet passen, dat de tas niet te zwaar is, dat we wel of juist niet uitgerust moeten zijn voor de reis, dat de auto echt leeg moet zijn en er geen cd in de speler achter blijft, zo’n dag dat je niet weet of je nog wel los kan gaan of dat je moet afronden. 

Zo’n dag is het dus. We jagen nog een keer op kruiden, de Pawn shop (cheap guitars), Tommy’s drumshop en Waterloo Records. Daar eten we een kipsalade en horen de Strange Boys aan.

We zijn echt veranderd van corpulente vreetzakken in organic foodlovers. Afvallen en gezond leven is een fluitje van een cent. We hebben bewezen alle verleidingen te kunnen weerstaan en met een beter lichaam thuis te komen dan we vertrokken zijn. Doe dat maar eens na. 

De laatste avond behoort de Saxon Pub, dat kan niet anders. Het is ons thuis geworden deze week en het zou niet compleet zijn  als we vanavond niet nog één keer de muziek en drank van deze Pub zouden absorberen. Als we aankomen staat de oprit al vol met bandbusjes en aanhangwagens. Binnen is het al weer aardig druk en de gitaar spelende cowboy drijft ons naar het buiten terras. Daar is Kelly. Aangetrokken door een buitenlands pakje shag stort het rastameisje zich op de beide vreemdelingen. Ze gooit binnen vijf minuten haar privé leven op onze schoot en dat schept een band. Ze heeft twee dagen niet geslapen en gegeten en pakt het broodje worst dat Gerard voor haar koopt gretig aan. Wij zorgen een beetje voor haar en zij een beetje voor ons. Ze blijkt te helpen met de verzorging van een oudere man die in een rolstoel zit. Ze stelt hem aan ons voor. Willie, zoals hij heet is een intrigerende man die de hele wereld over reisde, als chefkok gekookt heeft voor de Koningin van Engeland en bevriend is met Paul Bocuse. Hij is twee jaar geleden met surfen op Hawaii door een golf meegesleurd, heeft zijn nek gebroken en is sindsdien verlamd vanaf zijn nek. 

Een man met een bijzondere uitstraling die we niet snel zullen vergeten. Hij geeft ons mee dat we moeten reizen en genieten. Je weet nooit wat de dag van morgen brengt. Je leven kan zomaar van het ene op het andere moment veranderen. We sluiten Willie in ons hart en beloven hem volgend jaar op te zoeken.

Kelly bezorgt ons stoelen en wij haar drank. Ze is ongeremd in contacten en we spreken in een paar uur meer mensen dan in de dagen hiervoor. De muziek klinkt ondertussen op de achtergrond tot het moment dat Sons of Bill het podium betreedt. Hoewel ze onze verwachtingen niet helemaal waarmaken hebben we hier onweerstaanbaar te maken met een hele goed band die we strak blijven volgen. Na afloop weet Henk de gitarist de nieuwe, nog uit te komen cd te ontfutselen, op voorwaarde dat we hem niet voor dinsdag op het internet zetten. Dan komt hij namelijk officieel pas uit. Tegen een uur zit het er op. We nemen afscheid van Kelly en de Saxon Pub. Buiten bij het hotel kijken we elkaar nog een keer aan in een poging alles wat ons overkomen is de afgelopen weken te laten bezinken. Daar zal meer tijd voor nodig zijn, veel meer tijd…