Hickory Wind

clarked: “The only way to be sure of catching a train is to...

Sat, 30 Mar 2013 12:06:13 +0100

“The only way to be sure of catching a train is to miss the one before it.”- Chesterfield

Nat kruis

Sun, 17 Mar 2013 16:33:29 +0100

17 maart 2013

Wij gaan er weer van door. De heimwee naar thuis en werk krijgt de overhand en dan wordt het stil op de hotel kamer. Zeker als de hotelrekening ook nog eens onder de deur geschoven wordt. Het mag dan maar voor een weekje zijn geweest maar als je ziet wat we voor afval verzameld hebben zou je denken dat we al maanden dakloos zijn en alle vuilnisbakken langs gegaan zijn uit verzamelwoede.

Wie nog een glaasje wijn, melk of vruchtensap wil in combinatie met een week oude garnalen of tomaten is van harte welkom. Henk heeft hard gewerkt om al dat afval een beetje ordentelijk bij elkaar te zetten maar hij heeft zijn rug nog niet gedraaid of Gerard begint alles weer uit elkaar te trekken en onder te verdelen in Recycling, Landfill en Compost. Vooral het laatste stinkt al behoorlijk. Mochten we dus ergens naar ruiken als we thuiskomen dan weten jullie waar dat van komt. Geen idee waarom Gerard het trouwens niet afvoert, dat is toch zijn vak? Nu zit Henk hier te schrijven tussen de rotte garnalen en halve stukken koe.

Als je al die lege tassen en dozen zo ziet schept dat waarschijnlijk hoge verwachtingen bij het thuisfront. Om een beetje aan het juiste gewicht per tas te komen hebben we alle spullen flink door elkaar moeten husselen dus wie straks wat krijgt wordt een complete verrassing.

Gisteren hebben we van de dag een traditional gemaakt. Na wat geluier en gewerk hebben we ons met onze laatste krachten naar Joe’s Crab Shack gesleept om de familie niet teleur te stellen. We weten dat ze ons deze heerlijke zeedieren van harte gunnen zonder een spatje jaloezie. Het was heerlijk! Garnalen met Old Bay om de Chardonnay te laten lopen en daarna een keur van seafood in een grote zinken teil. We konden niet meer na een uur. En dan moeten we ook nog eens naar buiten rennen omdat de taxi eraan komt.

Verdwaasd kijkt Gerard om zich heen als hij hijgend buiten in het felle zonlicht staat. Hij is met de schrik vrijgekomen want het was Henk zijn beurt om te betalen. Die staat nog binnen te onderhandelen. Gerard denkt dat hij zijn moeder belt.

De taxi komt maar niet. In grote getale schieten de Yellow Cabs langs ons heen maar die van ons zit er kennelijk niet bij. Uiteindelijk hebben we ons met dikke buiken toch maar in de auto gepropt om een half uur lang vergeefs naar een parkeerplaats downtown te zoeken. Deel een van het programma komt daardoor om het leven. Bruce Robison en vrouw Kelly Willis redden het hopelijk zonder ons. Wij vinden uiteindelijk een plekje en storten ons op Moody’s, het grote theater waar we eerder triomfen aanschouwden. We vallen midden in de tijdloze muziek van Bobby Bare sr. Tegen de tachtig en een tandje later. Zijn zoon junior staat opvallend braaf op de achtergrond mee te zingen waar hij ons een paar dagen eerder nog de Saxonpub uitblies met zijn oorverdovende Valentine. Na iets dat The True believers (Alejandro Escovedo en John Dee Graham) heette loopt de enorme zaal goed vol.

We zijn klaar voor John Fogerty (67), geen idee wat we kunnen verwachten. Is hij een schim van vroeger die de centen nog hard nodig heeft vanwege het feit dat hij voor al die hits geen of weinig royalties heeft ontvangen vanwege een wurgcontract? Niets is minder waar. Zijn optreden is groots en voert ons terug naar onze Mendeltijd, naar de tijd dat we onverschrokken de wereld tegemoet traden als of we Born on the Bajou waren. Een band met vier gitaristen waaronder zijn zoon bezorgen ons voor de derde keer deze week kippenvel momenten. Ja lezers, op een zeker moment staan we zelfs mee te klappen! Dansen lukt met onze lichamen helaas niet meer. John is 67 maar hem lukt het wel. Hij rent en springt en ziet er nog uit als een jonge rocker. We laten ons anderhalf uur meezuigen, daarna is het mooi geweest (voor dit jaar althans).

Een half uur later, bij het hotel, zitten we traditioneel en voldaan buiten in de zwoele nacht. We laten alle CCR nummers nog eens over het gras gaan en dromen weg.

Bij Green River wordt opeens ons kruis nat. En dat is niet van opwinding maar omdat de sproeiers aanspringen onder onze stoelen. Nat maar tevreden zoeken we ons bed.

De reis voor de boeg met het thuisfront in het hoofd. Het leven is zo slecht nog niet.

Dank voor jullie lees en kijk geduld.

Henk en Gerard

Sound of silence

Sat, 16 Mar 2013 19:37:48 +0100

15 maart 2013

Geluid neemt in het leven een belangrijke plaats in, dat hoeven we niemand uit te leggen. Het geluid van de snelweg, de vogels, onze stemmen en natuurlijk de muziek, geluid hoort bij ons leven. Geluid is handig en functioneel. Het wordt anders als geluiden tezamen weerklinken. Dan moeten we er een van uit kiezen en ons daarop concentreren. Daar hebben wij mensen, waar we ook onze lezers onder rekenen, een mooi ingebouwd systeem voor. Maar soms werkt het niet meer. Als je naar muziek luistert en er staan mensen om je heen te praten heb je daar bij muziek die je matig interesseert geen last van. Vind je een nummer erg mooi dan ligt dat anders. Dan wordt je aandacht naar het praten getrokken en dus van de muziek afgeleid. Een keer boos naar links kijken heeft niet veel zin. Praten is namelijk niet verboden buiten de kerk. Een gevoel van ergernis borrelt op. Je overweegt een ander plekje te zoeken maar je stond daar nou net precies goed om een beetje zicht te hebben.

Tot nu toe is het nog gewoon een beetje ongemak. Maar de ergernis groeit en je denkt aan de prijs van je kaartje, en dat je het thuis op dvd beter hoort en ziet. Mochten jullie dit beschreven euvel bij live muziek herkennen en denken dat dat in Nederland onaangename proporties heeft aangenomen, dan nemen we jullie graag een keer mee naar de USA ($ 5000,- all in). Hier gaan veel mensen naar muziek om hun keelstem te trainen. Hoe hard de muziek ook is, de kenmerkende Amerikaanse stem komt er bovenuit. Een paar dagen geleden luisterden we naar Bobby Bare jr. en als er iemand keiharde muziek maakt in ons genre is hij het. Geen probleem voor de Amerikanen om ons heen, gewoon een tandje erbij en Bobby kan schreeuwen wat hij wil maar we horen alleen maar trillende aardappels om ons heen. Dan hebben we het over de heren. De dames maken er een gewoonte van om op willekeurige momenten Indianengeluiden te maken. Als Emmylou Harris en Rodney Crowell ‘Grievous Angel inzetten en Gerard geëmotioneerd zijn leven aan zich voorbij ziet gaan, ruïneren afgrijselijke oorlogskreten bruut het grootse moment. Nog erger wordt het als ze erbij gaan dansen. Met een door de drank volkomen instabiel geworden lichaam krijgt hij om de tien seconden een beuk in zijn rug. En dan zijn er nog de mensen die niks anders doen dan zich verplaatsen. Ze wurmen zich zonder ophouden voor en achter hem langs, ‘sorry‘ gebruikend als vrijbrief om hem van alle kanten te berijden.

En dan die smoesjes van veelal de dames, gisteren nog. ‘Sorry’, zegt een paarsgeklede drangdreumes ‘I‘m looking for my husband’. Als ze zich met al haar vlees langs ons wurmt komt er, hangend aan haar arm, haar man achteraan. Als Gerard haar vertelt dat haar man aan haar arm hangt zegt ze alleen ‘sorry‘ and vervolgt haar kruistocht. Ik zeg kruistocht omdat ze zo klein is dat ze…nou laat maar. Op een dag zijn al die bijverschijnselen nog een reden om over te stappen naar de klassieke muziek waar een kuchje al een ernstige misdraging is.

Al het bovenstaande was ons deze middag weer ten deel gevallen tijdens een akoestisch openlucht optreden van Emmylou en de Mavericks bij Waterloo (de platengigant). Na afloop een cd kopen en naar de signeersessie.

Gerard heeft de onweerstaanbare behoefte om Emmylou in de ogen te kijken. Ze oogt weer zo jong en tijdloos terwijl dat een paar jaar geleden toch anders was. Henk wacht buiten en houdt het beeld van hoe ze op een afstand oogt voorgoed in zijn hart. Een kwartiertje later komt Gerard naar buiten, met gesigneerde cd. Hij is enigszins onthutst en van slag. Er bleek toch sprake van rimpeling in overbodig gezichtsvlees. Henk wil het niet horen.

We besluiten tot een chique diner in een chique restaurant. De prijzen verklaren waarom daar nog plek was. Gelukkig is het Gerard zijn beurt. We laten ons bedienen door een waitress uit Seattle, toevallig een mogelijk reisdoel van ons volgend jaar. Ze schrijft, uiteraard voorafgaand aan de fooi, een paar leuke plekken in de stad voor ons op. De voorbereiding kan niet vroeg genoeg beginnen, we hebben weer een stip op de horizon. We betalen netjes en haasten ons naar de plek waar Ashley Monroe optreedt, een grote favoriet van Sophie. Voor het eerst sinds vele jaren staan we tien minuten later in een heuse dancing! Ashley is populair en zingt zwaar belicht (zie de video) haar nummers. Klinkt allemaal goed, echte mainstream country. Aan het eind van haar optreden verlaat de band de lichtzee en zet Ashley plotsklaps het Gram Parsons nummer ‘Hickory Wind‘ in, het nummer waar, niet voor niets, onze blog naar vernoemd is. Ze doet het met haar hart en met stijl. We geven het niet graag toe maar we zijn ontroerd, ja beetje emotioneel zelfs. We never saw it coming.

Voor de verwerking gaan we naar John Hiatt, next door. Die neemt ons mee en zet ons weer op aarde, die enorme stem en die fantastische bril. Na een uur staan we weer buiten en spoeden ons naar een paar deuren verderop waar The Single Mothers op punt van beginnen staan, normaal toch een beetje onze doelgroep, maar al na tien seconden worden we bijkans de tent uitgeblazen door een bonk geweld waar zelfs de Amerikanen maar moeilijk overheen kunnen praten. Doelloos belanden we op straat. We kunnen nog naar Steve Earl maar dat is weer honderdvijftig meter lopen. Of opnieuw naar Richard Thompson (hoezo decadentie) maar sommige dingen moet je niet tweemaal in je leven doen. Het is mooi zo. We kopen een fles wijn en drinken die thuis op. Stil ronken we door de nacht want geluid, dat gaat altijd door.

Ashley Monroe - Hickory Wind at SXSW

Sat, 16 Mar 2013 06:46:13 +0100

Ashley Monroe - Hickory Wind at SXSW

Singleton Bros.

Fri, 15 Mar 2013 18:13:00 +0100

14 maart 2013

In restaurants in Amerika kan het heel druk zijn. Je geeft dan je naam op en gaat netjes zitten wachten tot er een tafeltje vrij komt en je naam geroepen wordt. Nou zijn de namen Fibbe en vooral Veldhuijzen geen namen waarmee je in Amerika begrip kweekt. Ze kunnen het al niet opschrijven, laat staan uitspreken met als gevolg dat we er in het verleden na een half uur vaak nog zaten omdat we ‘Vudoezen’ of ‘Viep’ niet als aan ons geadresseerde uitnodiging konden herkennen. Sindsdien gaan we als de Singleton Brothers door het leven. Alle deuren die voorheen gesloten waren gaan met sindsdien gemak voor ons open. We horen er helemaal bij en niemand heeft moeite met onze naam; ‘Singleton, party of two’ klinkt het dan in het restaurant. We hoeven niet meer uit te leggen dat we geen Duitsers zijn of te veel gedronken hebben waardoor we onze namen niet meer uit kunnen spreken. We moeten nu alleen nog proberen om op naam van Singleton af te rekenen (Beau, just send us your creditcard and we’ll be fine and off course Katie is welcome to use the names Fibbe and Veldhuijzen in every fine dining restaurant in Haarlem).

Singleton, party of four!

Vanwege met name lichamelijke redenen richten we ons vandaag op het avondprogramma in Antone’s. Dat is die zaal waar we ieder jaar over schrijven en waarvan jullie dus al lang weten dat dat een soort walhalla van de blues is. Dat Stevie Ray Vaughan daar beroemd werd en dat Henk en Gerard daar eens in het jaar 7 uur achter elkaar op de been trachten te blijven om het SXSW aandeel van de Americana Music Association mee te vieren. Dat is een soort organisatie voor mensen die heel veel verstand van muziek hebben. Zoals wij. Om de hele avond te kunnen doorstaan zijn sterke benen nodig en vooral goede schoenen, geen laarzen. Ooit, een jaar of 6 geleden, stonden we hier ook nadat we ons die middag vooraf allebei mooie cowboylaarzen gekocht hadden en die natuurlijk aangetrokken. Na twee uur hing Gerard op een vuilnisbak en liet Henk voortdurend bij het toilet zijn schoenen poetsen om maar even te kunnen zitten. Na die avond heeft niemand in Austin dat jaar nog iets van de cowboys vernomen. Dat zal ons niet gebeuren. Tegen acht uur hebben we de posities ingenomen. Gerard heeft zijn pet nog op? Pet? Jazeker, Gerard heeft een pet aangeschaft teneinde het brute voorjaarsgeweld van de Texaanse zon te kunnen weerstaan. Daar hebben jullie in Nederland waarschijnlijk minder last van maar het geeft aan dat wij het ook niet altijd makkelijk hebben met de weersomstandigheden. Henk hoeft geen pet. Henk heeft zijn haar. De pet staat Gerard goed. Hij houdt hem ‘s avonds op en waarschijnlijk ook straks in bed.

Paul Jonker is een (naar hij zelf zegt) gesjeesde postbode/activist die al 25 jaar naar Austin komt voor de muziek. We hebben hem gisteren bij de Saxon Pub ontmoet en ook nu lopen (dat kunnen we nu nog) we hem hier in Antone’s weer tegen het lijf. Paul maakt foto’s en schrijft columns voor een website en vermaakt zich prima. Hij heeft niemand nodig om in zijn geleende wagen door Austin te toeren en de beste muziek uit te zoeken. Ongelooflijk hoe veel vrienden we hier al hebben! Wij moeten echt wel heel aardige jongens zijn waarmee het aangenaam vertoeven is. Heerlijk om nou eens vanwege wat anders dan ons geld geliefd te zijn.

Achtereenvolgens passeren James Hunter ( Rythm & Blues, echt iets voor Martin Esser), Buddy Miller & Jim Lauderdale (oude Americana hap, beetje hard, deed auw aan onze oren) en Richard Thompson (wie kent hem niet? Henk dus) de revue.

En toen kwamen Emmylou Harris en Rodney Crowell. Samen een plaat gemaakt en dus samen op tournee. Voor de rechtschapen CountryRock liefhebber zijn deze twee een must. Als de eerste noten van Grievous Angel klinken worden we in een klap teruggeslingerd naar de jaren zeventig, naar Helmond. Toen we met een oude Golf volgeladen met ons en anderen naar een busremise in Helmond reden om Emmylou Harris en de Hotband (met Rodney Crowell) te zien.

Genadeloos laten we ons meevoeren via Wheels en Luxory Liner naar Poncho & Lefty (?) en uiteindelijk verlaten we Louisiana in the broad daylight. Voor we het beseffen is het alweer voorbij. Net als in Helmond waar we uiteindelijk in de nacht bleven steken omdat de motor van de volkswagen er zonder olie geen zin meer in had. Nu staan we hier veilig en stevig op onze stalpoten en zien nog Josh Ritter en de Mavericks ! Als een van ons ooit nog hertrouwt willen we de Mavericks als dansorkest.

Na afloop, het is inmiddels half drie, strompelen we naar de parkeerplaats en pikken onderweg nog een broodje op. Het is even wachten op de bestelling maar na vijf minuten klinkt het vertrouwde ‘ Singleton‘ over de straat en sluiten we de broodjes in onze armen.

The Singleton Brothers have left the building.

Return to the Grievous Angel - Emmylou Harris & Rodney...

Fri, 15 Mar 2013 16:23:00 +0100

Return to the Grievous Angel - Emmylou Harris & Rodney Crowell

March 14, Antone’s - Austin TX

Tired

Thu, 14 Mar 2013 17:24:27 +0100

13 maart 2013

Ze keek me met vragende ogen aan dus herhaalde ik mijn vraag nog maar eens. “Are you tyred?” maar ze leek me nog steeds niet te begrijpen. Ze zat al een kwartiertje naast me sigaretten te roken en praatte ondertussen tegen me aan over drinken, katers en haar familie. Toen ze stil viel dacht ik, kom, ik stel eens een vraag. Bij mijn vierde poging het woord tyred op een rauw Amerikaanse manier uit te spreken veert ze op en zegt:”Oh, you mean taaaajjt !” “Yes taaajjt !!”, zeg ik opgelucht. Ze vertelt dat ze uit Forth Worth komt en veel gedronken en weinig geslapen heeft. Terwijl ze praat observeer ik haar. Ze heeft van alles iets te veel maar haar blonde haren geven haar iets fris. Ik schat haar een jaar of 25.

Ze steekt nog een sigaret op en kijkt me aan. “You wanna haddak?” Of ik een wat wil? “a haddak”! Oh yes, best well. Ze zegt dat ze heel mooi Engels kan praten. Ik knik van ja. Ze zegt dat ik naar Led Zeppelin moet luisteren. Ik zeg ja. Ze zegt dat ik vitaminewater met advil moet drinken tegen een kater. Ik zeg “waarom”? Ze laat me het recept herhalen. Dan staat ze op verdwijnt in de menigte.

Henk moet er even van bijkomen. Hij besluit er voor Gerard een lesje Amerikaans spreken van te maken. Gerard is altijd leergierig. Misschien voor leergierige lezers ook leuk om even hardop mee te doen met Gerard.

Henk: “Haai gaajs”

Gerard: “Haai”

Henk:” how is your hatdak”?

Gerard:” My hotdog is taaaajjt.

Henk: “Oh, is your hatdak very taaaajjt?”

Gerard: ”Yeah, my hatdak is vewy taaajjt”

Henk: “ Maybe you shout give him some wotter.

Gerard: “Thanks, I will. How is your hatdak”?

We zijn in Bar 96, deze dag omgedoopt tot Holland House. Het viel niet mee om onze Nederlandse vrienden te traceren in de bruisende stad maar uiteindelijk vonden we ze hier. Logisch natuurlijk. Waar ga je heen als je voor het eerst kan kennismaken met Austin en alles wat de stad op muziek gebied te bieden heeft? Natuurlijk, naar het Holland House om Nederlandse bandjes te zien. Niet onze voorkeur maar goed, de ontvangst is hartelijk en je krijgt een consumptiebon. En je ziet eens wat Hollanders zoals een afvaardiging van de Nederlandse ambassade. Onze drie vrienden zijn net 24 uur in de stad maar lijken nu al aardig gesloopt.

Blaudzun, met de groeten aan Onno, speelt terwijl we onze avonturen delen. Als de laatste noot klinkt begint het personeel onmiddellijk iedereen naar buiten te drijven. Het lijkt erop dat de Nederlandse delegaties de bar voor een bepaalde tijd heeft afgehuurd en de Amerikanen weten niet hoe snel ze die gierige Nederlanders de tent uit moeten zetten. Waarschijnlijk heeft iedereen zijn consumptiebon besteed en verder weinig. Ze willen vandaag ook nog wat verdienen en daar zijn Amerikanen voor nodig.

We zeggen onze vrienden dag. Zij gaan richting Iggy Pop en wij gaan eten bij ons vaste Texmex restaurant Maudie’s. Even tijd voor bezinningen wat voer. Flesje Merlot erbij en de avond valt.

De schoenen van Gerard zijn inmiddels ingelopen en kunnen binnenkort naar de sloop. We lopen en we lopen en hij houdt zich taai. Parkeren in de binnenstad begint bij 20 dollar en loopt op naar 40. De gekochte laarzen terugbrengen is geen optie dus bezuinigen we op dit soort zaken.

In de Saxonpub (alweer? ja, alweer!) kunnen we weer even gewoon met muziek bezig zijn. Dat leidt tot aangename verrassingen (Sons of Fathers, American Aquarium) en tot onthutsende geweldsuitbarstingen (Bobby Bare jr).

Het loopt al weer tegen drieen als we uitgeput ons bedje inkruipen.

“How is your hatdak?”

“Taaaajjd, en niet zo’n beetje ook.

tuneup-media: SXSW 2013 is underway Henk heeft een zwart...

Thu, 14 Mar 2013 03:38:16 +0100

tuneup-media:

SXSW 2013 is underway

Henk heeft een zwart shirt aan

Stalpoten

Wed, 13 Mar 2013 17:23:00 +0100

12 maart 2013

SXSW begint officieel morgen maar stiekem al vandaag. Het is een soort overgangsdag tussen het film/interactive festivaldeel en het musicdeel. In het geval van de beide helden zouden we eveneens van een overgangsdag kunnen spreken. Van de vroege middag tot de diepe nacht door de stad van het ene naar het andere optreden. Het is uit met ‘lekker vroeg onder de wol en weer fris eruit’. Aan ons zal de komende week weinig fris meer te ontdekken zijn. Ik zou bijna zeggen lezers: wees blij dat er bij dit blog alleen foto’s zitten en geen geurmonsters.

Henk heeft zich al dagen niet geschoren en lijkt meer op een dakwerker met een psychose dan op zichzelf. We zullen de komende dagen een paar jaar ouder lijken maar dat trekken we in Nederland wel weer recht.

De stad ligt er zonnig bij als we voor het eerst sinds een jaar de binnenstad weer een hand geven. Het is al verschrikkelijk druk en we parkeren daarom buiten het centrum bij Threadgills, een buitenpodium/muziektent/bar/restaurant/ontmoetingsplek. Dat betekent een heerlijke wandeling over de rivier naar het Congrescentrum om ons in te schrijven. Wandelen is onze lust en leven maar na 300 meter is het wel mooi geweest. Volgende keer toch maar alles met de auto. Gerard is wat stil en dat zou heel goed kunnen komen door het feit dat hij deze zware tocht maakt op schoenen die hij vorig jaar in de uitverkoop kocht, betaalbaar maar net iets te klein. Hij is ze nog steeds aan het inlopen en uitlopen.

De Tradeshow in het congrescentrum heeft vooral met techniek te maken, geen muziekinstrument te vinden. Voor alles kan je computerprogramma’s kopen. Een programma om 100% veilige wachtwoorden te maken, een programma om 100% veilige wachtwoorden te hacken, alles is mogelijk maar ons interesseert het niet. Achteraf twijfelen we zelfs of we wel in de goede zaal zaten.

Terug bij Threadgills lopen we onze Duitse vrienden (‘The Germans’) van vorig jaar weer tegen het lijf. Een hartelijk weerzien in drie talen: Duits, Engels en een vleugje Nederlands. We verstaan elkaar goed. Trouwe lezers weten dat ook zij een website hebben (Bier und Burger) en dus passen ook wij op wat we wel en niet zeggen net als Henk nu oppast wat hij wel en niet schrijft.

We blijven de hele middag en avond tot 10 uur bij Threadgills hangen. En dan bedoelen we soms ook letterlijk hangen. Na een aantal uren staan gaan die kilootjes van week 1 zich toch laten gelden. Voeg daarbij de kilootjes die we al van huis meegenomen hebben en het staan wordt zomaar een ware beproeving. Soms vinden we een richeltje om te zitten of een paal om even tegen te leunen, dat geeft dan wat verlichting. Maar als we dan naar binnen zijn geweest om wat te eten zijn de goede plekjes weer verdwenen en hebben wij, dankzij een stevige maaltijd, nog meer kilo’s om overeind te houden. Zo blijf je dus aan de gang. Dan maar wat te drinken halen. Willen onze Duitse vrienden soms ook een Margarita? Nou dan moet er echt iemand meelopen met Gerard want er is hier een belangrijke State Law die zegt dat je maximaal drie alcoholhoudende drankjes mag bestellen bij de bar. Geen idee waarom die wet bestaat, kan zomaar al eeuwen oud zijn om smokkel tegen te gaan. Als je bedenkt dat de meeste bezoekers (wij niet hoor) tegen middernacht stomdronken en lallend door de tent dweilen is de zin van deze Law niet makkelijk aantoonbaar.

Inmiddels zijn ook onze Nederlandse vrienden geland en zwerven ergens door het woeste Austin zonder ook maar een idee te hebben waar ze zijn. Ze zijn hier voor het eerst en dan vooral op ons advies, dat schept verplichtingen ook al kennen we elkaar nauwelijks. Morgen zullen we ze een beetje trachten op te voeden en in te voeren.

Rond 10.00 vertrekken we naar de Saxonpub, onder de trouwe lezers nog wel bekend van de avonturen van vorig jaar. We worden verrassend hartelijk welkom geheten, zelfs door de grote platenbaas van Waterloo Records. Ieder jaar bezoeken wij zijn enorme platenzaak en soms een instore optreden. Echt heel erg leerzaam en gezellig, eigenlijk het North End gevoel. Want voor een goede platenzaak met goede optredens hoef je echt niet meer naar Austin, die hebben we in Haarlem Noord ook.

Henk loopt naar de bar en bestelt 2 bier. De barvrouw kijkt hem niet begrijpend aan. “What beer”? bijt ze hem toe alsof hij naakt op de bar staat. “Two beer”, zegt Henk nogmaals en steekt daarbij ter ondersteuning nog twee vingers op. De mensen aan de bar kunnen hun lach niet meer onderdrukken. Wat is dit voor grappige buitenlander? Een brave man uit het verre Alaska is bereid Henk uit te leggen dat je hier geen bier bestelt maar een merk. Oh zit dat zo, Henk bestelt geroutineerd twee Budweiser (het eerste merk dat in hem opkwam) en maakt daarna een rondje langs alle bargasten om uit te leggen dat hij ‘not from here is‘ maar ‘from Amsterdam‘ en daar komt gewoon Heineken uit de tap.

Ondertussen schudt Henk nog een dronken vrouw van zich af en begint het optreden van de broertjes Braun (voorvaderen ws The Germans). Vier broers die verdeeld over twee succesvolle bands (Reckless Kelly en Micky and de Motorcars) door het Zuiden van Amerika trekken. Allemaal talentvolle mannen die zelden met zijn vieren samenspelen.

Je stelt je zo voor dat deze broers, waren zij 150 jaar eerder geboren, niet met gitaren in de weer waren gegaan maar met pistolen. Dan hadden de Daltons geduchte concurrentie gehad. Met eindelijk een biertje in de hand proosten we op Paul Gerrits, 63.

Om half drie doet Henk het licht van Gerard uit.

Boots are made for ...

Tue, 12 Mar 2013 16:28:49 +0100

11 maart 2013

Vandaag toch weer op tijd opgestaan, ondanks 2 flessen wijn en een doos kip met een korstje. Zo gaat het nou altijd. Na een week zijn we de voorspelbare restaurants zat en eten we liever op onze kamer. En geloof me, lezers, wij weten wat lekker is. De flessen wijn zoeken we heel bewust uit op prijs/kwaliteitsverhouding. Rood betekent dat meestal een Merlot (Turning Leaf) en wit een redelijk volwassen Sauvignon, niet omdat die lekkerder smaakt dan een Chardonnay maar vooral omdat Sauvignon interessanter klinkt. Meer iets voor kenners zoals wij, die verder kijken dan hun Chardonnayneus lang is.

Vlak voor het slapengaan nog snel een Kittekat reep en dan lekker onder de wol. Zo doen wij dat. Thuis moet je dan nog je tanden poetsen maar hier dus lekker niet.

De hotelmanager was bij het inchecken meteen onze vriend. Hij vertelde namelijk dat hij getrouwd was met een Nederlandse vrouw van Indonesische afkomst. “Dat is funny”, reageerden wij, “wij ook”. We vertelden er natuurlijk niet bij dat het in onze gevallen slechts een volgens de Mendelwetten te overzien percentage genen betrof, dat zou de conversatie nodeloos in spontaniteit hebben doen afnemen.

We gaan op weg naar Weatherford, op weg naar de laarzen voor Jose. Hier hebben we veel voor gelaten. Om de laarzen voor haar te kunnen kopen hebben we behoorlijk afgezien. Smoezelige hotelkamers en fastfood, alles voor het ultieme doel: Westernlaarzen voor J. Nou moeten de lezers wel weten dat ze al een paar of tien van dit soort kloeke stappers in huis heeft en dat ze ongenadig prijzig zijn. We hebben dan ook geen risico genomen: Onderstaande wagen vergezelde ons naar de winkel teneinde aan onze financiële verplichtingen te kunnen voldoen.

Binnen in de winkel was het een waar paradijs voor de laarzenliefhebber, keus te over. Het valt voor een nepcowboy als Henk echt niet mee om in die hoeveelheid paardensportschoenen het juiste paar te vinden.

Toch denkt hij dat hij aardig geslaagd is. Innig tevreden met zichzelf zien de lezers onze held hier met zijn trofee. Volkomen plat zak voor de rest van de reis is Henk maar ontzettend blij dat hij zijn vrouw nou eens niet teleurstelt, integendeel, dit scoort een hoop punten die in de loop van het jaar nog goed van pas kunnen komen.

Zonder al te veel emotie leggen we de 300 kilometer naar Austin af. De afgelopen week is voorbij. Zo gaat dat meestal met de afgelopen week. Terugkijken heeft geen zin, zeker als je achtervolgd wordt door van die verschrikkelijk grote ijzeren monsters.

Aan het eind van de middag bereiken we Austin. Het hotel staat er nog net zo bij en ook de kamer is vertrouwd. Zwijgzaam richten we ons in. Eindelijk kunnen de kleertjes in een laatje en het jasje aan de kapstok. Het stemt ons altijd tevreden als we alles op orde hebben. Na de boodschappen drinken we opnieuw naar vermogen en laten alles aan de nacht.

"The sun has riz, The sun has set, And here we is In Texas yet."

Mon, 11 Mar 2013 16:05:43 +0100

“The sun has riz,
The sun has set,
And here we is
In Texas yet.”

Cattle and Rigs

Mon, 11 Mar 2013 16:05:00 +0100

10 maart 2013

Kennen jullie dat gevoel? Je denkt dat je iets opbouwt maar opeens kan je weer helemaal opnieuw beginnen. Met een relatie, of met een spaarrekening bijvoorbeeld. Dat gevoel, hou dat even vast. Dat is het gevoel dat je nodig hebt om te kunnen begrijpen wat wij voelden toen we vanochtend de deur open deden. Het was steenkoud! Het was nat! Het was verdorie even koud als aan het begin van de reis. Het was hier gewoon Toronto. En dat niet alleen. Ons motel ligt aan de snelweg. Hier gaat het leven de hele nacht door. Vrachtwagens denderden toeterend door onze dromen, chauffeurs gleden luidruchtig door de gangen, de ijskast trilde drie keer vanzelf open en verlichte de kamer. Voorwaar een woelige nacht met als beloning een koude, natte dag. “en van je hela hola…” En dan blijkt ook de tijd nog een uur vooruit gezet te zijn. “ … houd er de moed maar in”. Zo goed als we er aan het begin van de reis uitzagen (zie foto’s), zo vermoeid en doorleefd zijn we nu. Straks beginnen we ook nog te ruiken want veel schone kleren zijn er niet meer.

Zwijgend laten we ons truckersbestaan achter ons en verlaten Tulsa. We kunnen onze vertrouwde Route bordjes niet vinden. Wel hebben ze hier een gewoon goed functionerende Highway 66 en het blijkt de weg die we zochten. Omdat veel wegen in Oklahoma tolwegen zijn wordt de gratis 66 levendig gebruikt door de Oklahomaers (?)

Het blijft koud. Henk verlangt naar zijn werk maar Gerard vermaakt zich opperbest en zet de auto op de meest onverwachte momenten stil om ‘iets‘ te fotograferen.

Henk ziet niets maar Gerard ziet steeds ‘iets‘ hetgeen Henk maar niets vindt. Met haviksogen spiedt Gerard voortdurend in het rond. Henk vraagt wat hij ziet. Gerard legt uit: Het gaat niet om het object zelf maar juist om het object ten opzichte van zijn omgeving. De sfeer om het object heen bepaalt de kracht. Nou, probeer maar eens zo naar je partner te kijken als hij/zij zit te slapen bij de televisie. Zo kun je alles mooi praten. Maar Henk moet toegeven die koe is wel ‘iets’. Henk ziet niet langer niets.

Eerst maar even een stevige lunch in Stroud, ooit een woeste plek vol kroegen om de mijnwerkers rustig te houden. Hier staat het Rock Cafe. Historisch cafe dat na een brand in 2008 weer volledig is opgebouwd. Binnen maken we een hoop nieuwe vrienden. We gaan aan een klein tafeltje zitten. Het echtpaar naast ons heeft waarschijnlijk al een tijdje op een prooi zitten wachten en we snappen al snel waarom alle locals dit tafeltje hebben vrijgelaten. We zitten nog niet of hij van het echtpaar vraagt waar we vandaan komen. Ons antwoord ‘Amsterdam‘ is voor hem meer dan voldoende munitie om van wal te spreken. Hij praat over labradors uit Holland die goed tulpenbollen kunnen opsporen en opgraven maar ook over hoe je kinderen moet opvoeden. Gerard luistert zoals alleen Gerard luisteren kan. Ondertussen wordt Henk van de andere kant aangevallen door de vrouwelijke (niet helemaal zeker, moeilijk te zien) kant van het echtpaar. Zij drukt hem haar telefoon in de hand met plaatjes die haar nicht gemaakt heeft. Of we ook haar hele website willen zien? Nee, dat willen we niet. Even later zitten we naar de website te staren. Dan, plots staan ze op, gaan een voor een naar de restroom, groeten ons en verlaten het pand. We voelen ons gebruikt. Zo bouw je toch geen vriendschap?

De eigenaresse vertelt over Freek uit Amsterdam. De mooiste jongen van de wereld die 3 maanden in het Rock Cafe gewerkt heeft om zijn verdere reis te kunnen betalen. Ze vertelt dat hij werkt met kinderen met psychiatrische problemen bij een grote instelling in Amsterdam. Henk bloeit op bij het idee dat het zomaar zou kunnen dat hij toevallig de baas van die jongen is. Hij heeft hier immers een goede indruk gemaakt en is een goede vertegenwoordiger van onze Instelling. We tekenen het gastenboek en laten Stroud achter ons.

Als we even later weer onderweg zijn is er niets veranderd. Het weer is verschrikkelijk en Gerard blijft maar fotograferen. Hij richt zich vanmiddag vooral op ‘jaknikkers‘. En geloof het maar, er staan er duizenden in het open veld.

De een nog saaier dan de andere. Hoe dichter we bij Oklahoma komen, hoe meer het er worden. En koeien, koeien in de sfeer van hun omgeving, die doen het ook goed bij Gerard. We zijn Oklahoma City inmiddels voorbij en rijden naar het plaatsje Tishomingo, in de buurt van de grens met Texas. Hier staat de winkel van Miranda Lambert, zangeres en als zodanig lid van de Pistol Annies. Check it out on your web! Natuurlijk, beste lezers, zullen jullie je afvragen wat twee reeds opgegroeide heren in deze plaats in deze winkel te zoeken hebben. Welnu, wij zijn gestuurd. Door Sophie, de bescheiden dochter van Henk die ons ieder jaar een lijst bestellingen meegeeft waar we minimaal twee dagen zoet mee zijn. Maar goed, zo kom je nog eens ergens. De winkel blijkt gelukkig open en Henk stort zich op de meisjes t-shirts en Gerard op de petjes. Als we een half uurtje later buiten staan hebben we een intens tevreden gevoel. De portemonnee is leeg maar de tas en ons hart zijn vol. Niks mooier dan een cowgirl gelukkig te mogen maken.

We rijden door naar Fort Worth bij Dallas. Het voelt goed als we de grote borden zien die ons welkom heten in Texas. De heuvels worden groener, de zon breekt door de wolken en de wind gaat liggen. We zijn weer thuis. Nog een nacht en we kunnen neerstrijken in hotel in Austin.

Elmwood Cemetery Coffeyville KS

Mon, 11 Mar 2013 04:30:45 +0100

Elmwood Cemetery
Coffeyville KS

Meet Gary

Sun, 10 Mar 2013 16:57:11 +0100

9 maart 2013

Gisteren na aankomst nog even in de auto gesprongen voor een lichte maaltijd (halve koe) in een echte b - tent. 24 uur per dag open en er wordt voortdurend gestofzuigd. In zo’n tent drinken ze geen wijn, in zo’n tent drinken we bier. Helaas is de Budweiser al snel op en gaan we, op advies van het bedienend wezen (onduidelijk soort vrouw denken we) over op Blue Moon bier. ‘ 2% meer alcohol voor dezelfde prijs’, prijst het wezen haar waar aan. Het blijkt witbier. Maar dit brengt ons wel bij de volgende kwisvraag. Dank voor de vele inzendingen over de vraag wie het meest besproken mens is. Ellen, dat was niet jijzelf en Paul, Marilyn Monroe had gekund maar was geen reclame geweest voor de staat waarin onze samenleving zich bevindt. Carlijn heeft met een schot hagel de prijs in de wacht gesleept. Bij haar vele antwoorden zat ‘ Jezus’ en dat was goed. Carlijn wint daarmee de prachtige Hotelbijbel. Hier meteen de volgende vraag: Wat is een Blue Moon? We horen het graag.

De volgende ochtend liggen we strak op schema. we hebben onze tijd nodig om vandaag Tulsa te bereiken. We moeten opschieten want meer dan duizend kilometer zit er zeker nog tussen ons en Austin.

We verlaten Springfield en passeren een aantal kleine plaatsjes. Als we bij Paris Springs komen vertelt Henk zijn boek dat hier Gary Turner woont en de beheerder is van de Gay Parita Station.

Het boek zegt: ‘Don’t fail to stop there, Gary Turner wants to meet you and talk for a while - no kidding. Juist op dat moment passeren we een authentiek tankstation.

We stoppen en rijden achteruit terug. Gerard maakt zijn foto’s en vanaf het huisje achterin zwaait en groet een oude heer, het is Gary, hij komt naar ons toe en verwelkomt ons als verloren zonen.

Hij neemt ons mee naar zijn garage die volledig ingericht is met oude attributen uit de vervlogen tijd van Route 66.

‘ Meet Earl”, zegt hij wijzend op een geraamte in overall,’ my chief mechanic’. Tegen vrouwen zegt hij er nog bij: Don’t touch him, you don’t wanna see him exited. We worden in allerlei standen en auto’s gezet voor de foto en we krijgen een lekker flesje Route 66 soda. Gary is een hele grappige en gastvrije man.

Buiten onder de auto ligt zijn broer te sleutelen, althans we zien benen. “He is there for four years, I think he’s dead now”.

Hij heeft ook nog een paar roadsongs geschreven en wil die laten horen. Het oude kantoortje gaat open en onder de puin haalt hij een cd vandaan die we vervolgens buiten afspelen op een speler die in een bak voor de deur verborgen zit.

Trots aanvaard hij Henks complimenten over een song die gaat over het feit dat het rijden van de Route voor velen een van de belangrijkste dromen in het leven is. Daarna doorstaan we nog verschillende fotoshoots krijgen we een foto en legt hij ons op een papiertje uit hoe we verder moeten zonder iets te missen.

Een afgelegen dorp en een goed restaurant zijn de hoofdbestanddelen. Licht ontroerd nemen we afscheid van deze unieke man. Hij roept ons nog na dat als we wat van ons laten horen, hij ons een Kerstkaart zal sturen.

We vinden het dorp na 30 mijlen Red Oak 2, een uit de hand gelopen verzameling huizen en auto’s. Red Oak was een dorp dat oorspronkelijk tien mijl verderop lag maar een miljonair is bezig het ene na het andere huis te verplaatsen. Geen idee waarom maar zo verdwijnt Red Oak 1 en ontstaat Red Oak 2.

We rijden vlak langs Walnut Grove en Henk weet te melden dat zijn favoriete serie “Het kleine huis op de Prairie” zich daar afspeelde. Geweldig toch? Het kan niet op allemaal. Alleen jammer dat elke plaats in Amerika meerdere keren voorkomt en de familie Ingalls in Walnut Grove Minnesota bleek te huizen. Dan maar verder naar het enige echte Coffeyville Kansas, geboorte- en voor de meesten broers ook sterfplaats van de Daltons. De bende waarin drie broers Dalton zaten werd iets te overmoedig toen ze het plan opvatten om op 5 oktober 1892 in hun eigen hometown twee banken tegelijk te overvallen. Ondanks hun nepbaarden werden ze herkend en opgewacht door het hele dorp. In het vuurgevecht dat ontstond kwamen de broers Bob en Grat om het leven alsmede ook nog twee medebendeleden en vier burgers van Coffeyville. Emmett overleefde 23 kogels en keerde na een lange gevangenisstraf uiteindelijk terug in Coffeyville waar zijn broers op de begraafplaats begraven lagen onder de ijzeren stang waaraan hun paarden vast hadden gestaan tijdens de overvallen.

Hij zorgde voor een grafsteen en vertrok als acteur naar Los Angeles. Net als bij Lucky Luck hebben de neefjes de traditie uiteindelijk voortgezet (Doolin Gang) Op 5 oktober 2013 wordt het gevecht op de echte locatie nagespeeld. We kunnen deze gebeurtenis van harte bij jullie aanbevelen.

Wij trekken verder naar Tulsa. Het regent inmiddels en de duisternis slaat toe als we de stad naderen. We vinden onderdak in een motel waar we gewoonlijk liever wegblijven.

Missouri

Sat, 09 Mar 2013 17:06:17 +0100

Missouri

Ozark Mountain Dare Devils

Sat, 09 Mar 2013 17:00:00 +0100

8 maart 2013

Ontbijten in een hotel is hier geen aanrader. Meestal betekent dat een toastje met jam en slappe koffie. Dat is geen eten voor mannen met een missie. Onze lichamen hebben aanmerkelijk meer nodig om te kunnen functioneren. Geen hotelontbijt dus. We gaan met een lege maag op weg, hoewel het begrip lege maag hier in Amerika niet echt een veelgehoorde term is, en zoeken een waardig tentje langs de route om het een en ander naar binnen te werken. Dat was in de crisisjaren wel anders. De reizigers die ons in de jaren 30 voorgingen op de Route hadden die luxe niet. Als je foto’s uit die tijd ziet is het eerste wat je denkt: Hadden deze mensen zich niet wat beter kunnen voorbereiden op hun reis? Goed vervoer, warme kleding en proviand? Maar deze mensen waren niets, hadden niets en namen dan ook niets mee op weg naar iets (California, het beloofde land) wat voor velen ook uiteindelijk weer weinig meer dan niets bleek te zijn. Velen stierven onderweg van honger en uitputting. Dit even om aan te geven dat het ook voor ons belangrijk is om onderweg goed te eten. Voor je het weet verzwak je, kom je nog onvoldoende vooruit en dreigt kannibalisme (een broodje Gerard, liefhebbers?). De weg door Missouri is lang. Langzaam verandert het vlakke land en trotseren we de eerste heuvels van het Ozark gebergte. Het is rustig op de weg. Pas na het plaatsje Pacific treffen we bij een stoplicht de eerste biker aan. Om enigszins ook stoer te zijn en zijn respect af te dwingen, rijden we met de ramen open een stuk met hem op. Hij negeert ons volledig. Tijd voor het ontbijt. Tegen enen rijden we Bourbon binnen en vinden we een geschikte tent langs de weg. Binnen ruikt het naar diesel, naar thuis, naar Thijs eigenlijk.. Sommige mannen ruiken hier net als Henk zijn zoon Thijs, de botenbouwer, de kleine sloper! We worden gastvrij ontvangen en proberen ons tussen de locals (ZZ Top, grote baarden en 2.20 gemiddeld) zo relaxed mogelijk te gedragen. Na 12 seconden heeft iedereen al door dat we niet van hier zijn en krijgen we het een beetje benauwd. Meepraten over de prijs van het hooi en de dubbele moord in het dorp verderop lukt niet. Dan maar stoer doen over de afstand die we afleggen, dat scoort beter. Niet elke boer is ooit in een paar dagen van Toronto naar Austin gereden. We dwingen respect af. Totdat Gerard erbij roept dat we dat in 1 dag doen… Ai, net iets te stoer, tijd om te vertrekken. Tjonge wat zijn we klein vergeleken bij die farmers en wat zijn het er veel.

Henk blijft dicht bij Gerard. Eenmaal in de auto duurt het niet lang voor we ons weer cowboys voelen. We passeren de Meramec Caverns, niet voor niets genoteerd op plaats 171 van de Amerikaanse grottenlijst. Het zijn de grotten waar Jesse James en zijn bende zich lang verborgen hebben gehouden toen de grond hen te heet onder de voeten werd. De route door de heuvels van Missouri is soms misleidend. Zit je opeens op een stukje snelweg terwijl je het gevoel hebt dat je iets mist. Gerard heeft dat gevoel, maakt Henk wakker en keert de auto. We zoeken en vinden de oude weg. Veel onderhoud wordt er niet meer gepleegd, zo blijkt. De gaten in de weg zijn nog te omzeilen maar als bij een verroeste brug komen twijfelen we ernstig of we daar onze Jeep en droge schoenen aan moeten wagen.

Terugkeren is echter geen optie, die tijd hebben we niet meer. We besluiten er met een aanloop zo hard mogelijk overheen te rijden en ons zo licht mogelijk te maken. Als de auto zich in beweging zet is het stil in de auto, die snel vaart maakt. Steentjes springen onder de gierende banden vandaan. We draaien naar rechts de brug op. Het staal knarst en piept. Gerard geeft nog meer gas. Er lijkt geen einde aan de brug te komen. Is dit het allemaal wel waard? Is dit wel verantwoord? De motor huilt als we de de flauwe bocht nemen. Dan is er plots het einde van de brug. Opgelucht halen we adem. We remmen en zetten de auto langs de kant van de weg om bij te kunnen komen. Wat een avontuur, wat een lef hebben we, daar zouden die ZZ Top locals niet van terug hebben gehad. We staan er nog geen halve minuut of er passeren auto’s die rustig over de brug tuffen. Zelfs een vrachtwagen doet het rustig aan. Met de neus op de feiten vervolgen we onze weg.

Tegen de avond rijden we Springfield binnen en vinden een gastvrij motel, zeer betaalbaar, geen vlooien. De laarzen moeten nog verdiend worden.

Dorothea Lange (1895-1965) fotografe

Sat, 09 Mar 2013 01:51:17 +0100

Dorothea Lange (1895-1965) fotografe:

Mooier maar ook schrijnender komen de crisisjaren in de USA niet in beeld.

Illinois

Fri, 08 Mar 2013 17:58:46 +0100

Illinois

Uncle Abe

Fri, 08 Mar 2013 17:41:00 +0100

7 maart 2013

‘De koffie hier is niet te zuipen’. Met een verwrongen gezicht geeft Henk de door Gerard met veel liefde gezette beker koffie terug. Zo, de dag is weer begonnen. Als je een groot land als Amerika moet doorkruisen vraagt dat niet alleen veel uithoudingsvermogen maar het kan ook de verhoudingen tussen de reizigers, die de hele dag op elkaars lip zitten, danig op de proef stellen. Bij Henk en Gerard is dat geen probleem omdat Henk onderweg toch steeds in slaap sukkelt boven zijn boeken. Zo hebben we allebei steeds even privacy.

Als je de verhalen van de Route 66 bestudeert en bijvoorbeeld het boek The Graphes of Wrath van John Steinbeck gelezen hebt weet je dat het in vroeger tijd wel anders ging. Mensen zaten vaak opgepropt in een oude auto die zonder vering, mijl voor mijl, over de zanderige wegen stuiterde. Er was weinig te eten, er moest langs de kant van de weg geslapen worden en de mensen hadden maar één stel kleren. Hou dan de sfeer er maar eens in. Soms waren de ruzies zo erg dat iemand de auto verliet en op eigen gelegenheid verder ging. Men verloor elkaar vaak voorgoed uit het oog of vond elkaar na maanden bij een Statengrens weer terug. Je wist van elkaar niet meer of de ander nog in leven was. Iets van de onverschrokken reizigersmoed moet Henk, gezien zijn afkomst, ook in zich hebben. Er wonen diverse Fibbe’s in Amerika die daar per schip naar toe getrokken zijn. We vonden tijdens een eerdere trip bijvoorbeeld de naam van George Fibbe in een steen gegraveerd. Dat was op Ellis Island bij New York. Het zegt iets over de ondernemingsgeest van dit historisch geslacht. Of er ook Veldhuijzen’s door het woeste Amerikaanse land getrokken zijn zullen wij nog nader uitzoeken. Gezien Gerard zijn grenzeloze trekkersdrift kan dat bijna niet anders.

Vandaag willen we St. Louis bereiken. De kilometers over de Route 66 tellen langzamer aan en dan is 300 kilometer op een dag al een flinke prestatie. Maandagavond moeten we in Austin zijn maar Texas is nog ver weg. We rijden van dorp naar stad naar dorp naar stad. Mooie plaatsen met vaak bijzondere bezigheden. Zo passeren we Shirley en komen in Funks Grove.

Daar hangen allemaal emmers aan de bomen, echt duizenden emmers. Uiteraard zijn we verbaasd. Het blijkt dat ze hier Maple stroop maken. Een oud ambacht dus. Nu heeft de wereld van het stroop maken ons allebei eigenlijk altijd al erg geïntrigeerd dus verbaas je niet als binnen kort in Haarlem en Spaarndam ook emmers aan de bomen hangen. Helaas moeten we verder, St. Louis is nog ver. Langzaam verdwijnt de sneeuw uit het landschap. Als we halverwege de route bij Springfield komen is de lente al voelbaar. We stappen uit en ademen in. We staan op een enorme begraafplaats met tal van monumenten.

Hoog boven alles uit tornt de graftombe van Abraham Lincoln, de zestiende president van de Verenigde Staten. Kijk, dat doet een mens met historisch besef wat. We treffen binnen in de Tombe een oude gehavende man aan die ons het een en ander over Lincoln vertelt. Helaas heeft de man een beroerte gehad en kunnen we hem niet verstaan. Voor hij aan het einde van zijn eerste zin is zitten wij al bijna in St. Louis. Hij vertelt dat Lincoln de op een na meest besproken en beschreven figuur in de historie is. Prijsvraag: wie is de nummer een?

Als we St. Louis binnen rijden zijn we de bordjes van de route even kwijt (Henk schrikt wakker maar het kwaad is al geschied). We moeten ongeveer 80 stoplichten rechtdoor en komen maar langzaam vooruit. De huizen worden langzaam krotten en voor we het door hebben voelen we ons erge bleekneusjes. Het wordt stil in de auto. Deze buurt is niet pluis. Er hangen wezens tegen tegen lantaarnpalen die nauwelijks bewegen. De huizen hebben ramen van hout. De vuilnis van 2011 is nog niet opgehaald en links en rechts stuiven ons zwarte auto’s voorbij met achter het stuur hele kleine minimannetjes met petjes die waarschijnlijk niet boven het stuur kunnen uitkijken en daardoor over de hele weg stuiteren. Henk zegt dat ie moet plassen maar Gerard wil niet stoppen. Pas na een half uur wordt het langzaam beter. Als we rechtsaf Delmar Blvd op slaan ziet de wereld er ineens heel anders uit. Allemaal mooie winkels en mensen met kleren die niet te groot zijn.

We vinden een doorsneehotel in Kirkwood, aan de zuidkant van St. Louis. De heren doen boodschappen en gebruiken de maaltijd op de kamer. Het wordt een ordinaire vreetpartij zonder bestek of borden en ijs in de wijn. Voldaan storten we in. Gerard slaapt meteen, Henk is nog even wakker. Anders kan hij morgen in de auto niet slapen.

Verdwaalde helden

Thu, 07 Mar 2013 16:57:03 +0100

6 maart 2013

Er zit altijd zo’n dag tussen dat je kilometers moet maken. Vandaag is zo’n dag. Het afscheid van Toledo valt ons licht. Het verlangen naar warmere plekken drijft deze dappere mannen de snelweg op. Zelfs het ontbijt schiet erbij in. We doorkruisen Ohio en Indiana en houden ons met koekjes en Kittekat in leven. De weg is recht maar leeg en zo voelen de cowboys zich ook. Pas bij Joliet, een plaats vlak onder tegen Chicago aangeplakt, vinden we onszelf een beetje terug. Hier begint voor ons de Route 66.

Een ontroerend moment dat we ozo graag met onze geliefden en dierbaren hadden gedeeld. Maar ja, die zijn ver van hier op hun school of werk. Eigen schuld. Maanden heeft Henk de tijd gehad om zich als navigator voor te bereiden op dit moment van de reis maar als Gerard naast zich kijkt ziet hij totale paniek. Henk heeft 4 boeken en drie kaarten op schoot die ieder min of meer dezelfde overbodige informatie bevatten. Henk probeert alles te lezen en tegelijkertijd instructies te geven. Hij heeft geen tijd om naar buiten te kijken, neen, hij is aan het werk! Zo ziet hij het prachtige baroktheater in Joliet alleen in zijn boeken.

Gelukkig heeft Gerard wel opgelet en het gebouw vastgelegd voor Henk zijn plakboek. De Route doorkruist veel van deze plaatsjes. Elk dorpje heeft zijn eigen saaie trots: het gemeentehuis, een pompstation of een grote reclamepop. Gerard heeft een hekel aan grote reclamepoppen en weigert die dan ook te fotograferen. En dan te bedenken dat er langs de route talloze van deze prachtige kunstwerken staan. Henk gaat zijn best doen om Gerard op andere gedachten te brengen en toch wat van deze grappige kornuiten op foto vast te leggen teneinde de lezers een waardige impressie te geven van hetgeen zich hier langs de weg afspeelt. Gerard maakt trouwens wel foto’s van vrachtwagens die geslipt zijn. Ramptoerisme op de grens van zelfbevrediging.

Het zal allemaal wel iets met zijn jeugd te maken hebben. Wilde hij graag poppen maar mocht hij dat niet en zijn zusje wel? Moest kleine Gerard het doen met vrachtwagentjes vanwege de toekomst die zijn vader voor hem uitgestippeld had? Henk zal dit nog nader diagnostiseren. Zelf heeft hij gedurende zijn hele jeugd de barbiepoppen van zijn zussen ter beschikking gehad, je weet wel, die kon je in alle standen buigen en de mooiste kleren aan en uittrekken. Kennelijk hadden zijn ouders voor hem geen bijzondere plannen. Het heeft hem tot een evenwichtig persoon gemaakt. Daar profiteert hij nog steeds van. Hij hoeft niet zonodig meer naar buiten te kijken. Daarom zit hij nu in de boeken en mag Gerard de Jeep door de straffe kou sturen. Geen van beiden gebruiken medicatie maar zouden dat wel moeten overwegen. Tot zover deze analyse. Waar is toch de zon? Leuke hotelletjes zijn er hier niet te vinden langs de route dus belanden we tot onze spijt weer in een strip met de Holliday Inn’s en Hampton Inn’s. Bloomington heet het hier. Omdat Henk nog laarzen moeten kopen proberen we de nacht door te brengen tegen een scherpe prijs. Zo rijden we van hotel naar hotel en voeren overal stevige onderhandelingen. De resultaten vallen tegen. We komen uiteindelijk terecht bij de Comfort Suites, waar we na harde onderhandelingen de kamer 2 dollar goedkoper krijgen. Innig tevreden met onszelf zitten we even later weer in de auto op weg naar een Italiaan aan de andere kant van de stad. De TomTom wijst de weg, naar het restaurant in ieder geval. Helaas niet terug naar het hotel. Adres vergeten. We eten er niet minder plezierig om. Wat is er mooier dan dat je na een hele dag rijden in een vreettent terechtkomt waar je tussen de gillende en huilende kinderen een beetje tot rust kan komen. Of zoals Gerard het zegt: Wij zijn geen kindervrienden, die tijd hebben we gehad. Henk ziet dat de kinderen poppen hebben… Tijd voor een goede fles Coppola en een goed gesprek. Als Gerard tijdens het voorgerecht even gaat verzitten trekt de bediening meteen de conclusie dat we klaar zijn en serveert ons de rekening en een box. Dat gaat ons toch iets te rap. We besluiten onze aanwezigheid extra te rekken met diverse koppen koffie. Dan de onvermijdelijke zoektocht terug naar het hotel. Bloomington is veel groter dan we dachten. Doelloos rijden we in het rond en herkennen dingen die we alleen maar herkennen omdat we er al vier keer langs gereden zijn. We proberen terug te gaan naar de plek waar we met ons Route 66 kaartje de stad in kwamen om vandaar de weg op te pakken. Het wordt later en later. Een bizar idee om je hotel met al je spullen gewoon niet meer terug te vinden. Alsof het nooit bestaan heeft, of het alle tassen heeft opgeschrokt en vervolgens met de Noorderzon is vertrokken. Het is donker en bitter koud. Henk begint te zingen: ’ en we gaan nog niet naar huis, nog lang niet, nog lang niet’… Gerard knarst. Als de wanhoop echt begint toe te slaan (het is inmiddels diep in de nacht) herinnert Gerard zich dat hij een foto van het hotel heeft gemaakt.

Vraag niet waarom maar hij doet dat kennelijk graag. De foto geeft ons een signalement. Helaas lijken alle hotels verschrikkelijk op elkaar, zelfs van binnen. Na nog eens en uur doemt uit de sneeuw het mooiste vierkante blok ooit op. Laat niemand ooit nog zeggen dat al die hotels op elkaar lijken, neen, deze Comfort Suites is de elegantste en allermooiste van alle hotels, zelfs in het donker. Henk kijkt opzij en ziet een traan in Gerards linker oog. Hij ziet het maar zegt niets. Hij voelt er zelf ook een. Maar ik zeg niet waar.